e-mail: taxpage@doradcypodatkowi.pl « Doradcy podatkowi Archiwum Wtorek, 11-12-2018
Wydania archiwalne
Nr 9/2002
Łódź, dnia 10 grudnia 2002 r.
Wyświetlono: 16425 razy
Spis Treści
Od redakcji
Naszym obecnym i przyszłym Czytelnikom oraz Współpracownikom życzymy Wesołych Świąt Bożego Narodzenia oraz Szczęśliwego Nowego Roku.

Redakcja
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Artykuł wstępny
Grudniowy numer naszego biuletynu otwieramy artykułem „Kontrola skarbowa, czy spec służby ?" pióra Barbary Marianowskiej. Problematykę tę sygnalizowaliśmy już w październikowym wydaniu naszego biuletynu (artykuł „Wierzchołek góry lodowej"), ale również wcześniej - m.in. artykuł „Orwell przewraca się w grobie, czyli władza absolutna". Jej kontynuację stanowi również, zamykający numer, artykuł „Wywiad skarbowy - spec służba poza kontrolą ?". Wydaje się, iż - w dobie trwającej modernizacji systemu podatkowego oraz administracji skarbowej, a także zbliżającego się wejścia Polski do Unii Europejskiej - konieczna jest publiczna dyskusja na temat, który można byłoby określić hasłowo jako „podatki, a zasady demokracji". Wszyscy, zarówno twórcy jak i uczestnicy tych przemian, winni odpowiedzieć sobie na pytanie, czy sprawność i kompetencje organów władzy państwowej są wartością, dla której poświęcić warto wolności i prawa jednostki ? Czy Państwo ma być wszechwładnym omnipotentem, czy sługą swych Obywateli ?

W numerze piszemy również o problemach jakie niesie za sobą wprowadzenie do ustawy o podatku od towarów i usług nowych klasyfikacji statystycznych oraz o „spóźnionym" projekcie nowelizacji Kodeksu spółek handlowych. Zamieszczamy też niepublikowany wyrok NSA.

Redakcja
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Kontrola skarbowa, czy spec służby?
Wśród wielu zmian na szczególna uwagę zasługuje rozdział 4 rządowego projektu ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych - druk 991. Projekt tej ustawy przewiduje możliwość stosowania kontroli operacyjnej, pozyskiwania i korzystania z tajnych współpracowników, tworzenia funduszu operacyjnego i prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego w tym posiadanie i użycie broni palnej. Przepisy te ingerują w konstytucyjne chronione prawa i wolności jednostki. Naruszane jest prawo ochrony prywatności art. 4 Konstytucji, wolności komunikowania się art. 49 i zasada informacji art. 51 Konstytucji. Projektodawca tej ustawy nie wziął pod uwagę różnicy pomiędzy organami kontroli skarbowej a Policją, czy tez Agencja Bezpieczeństwa Publicznego. Policja jest formacją przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi, ich życia, zdrowia i mienia oraz do utrzymania porządku publicznego. Przyznanie Policji uprawnień wkraczających w sferę wolności osobistych ma merytoryczne i konstytucyjne oparcie w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Zadania jakie wykonuje kontrola skarbowa są dziełem administracji rządowej – finanse publiczne. Art. 31 ust. 3 Konstytucji nie wymienia finansów publicznych wśród wartości ogólnych dających podstawę do ograniczenia wolności osobistych jednostki. Przypadki, w których wywiad skarbowy może stosować kontrole operacyjną są już uwzględnione w prawie i przewidziane dla :Policji – art. 36 c ust. 1 pkt.1-3 i 5 projektu, oraz dla ABW art. 36c ust. 1 pkt.4 projektu. Dlaczego więc projektodawca nadaje identyczne uprawnienia innemu organowi i to z naruszeniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności ? Przyjmowanie koncepcji nadawania wielu organom identycznych uprawnień do przeprowadzania czynności operacyjno – rozpoznawczych w celu realizacji takich samych lub podobnych zadań przyczynić się może do chaosu i nie da się pogodzić z demokratycznym państwem, szanującym prawa i wolności obywateli.

Barbara Marianowska
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Zaprzepaszczona szansa - nihil novi ciąg dalszy
W listopadowym numerze naszego biuletynu (artykuł „Węzeł gordyjski, czyli nihil novi sub sole”) pisaliśmy o wątpliwościach, jakie budzi art.6 ustawy nowelizującej ustawę o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przypomnijmy, iż zasadniczym celem noweli było wprowadzenie do ustawy nowych nomenklatur statystycznych, natomiast przepis o którym mowa wyżej sprawia, że podatnicy (również organy podatkowe) stosować musieli będą nomenklatury zarówno „stare” jak i „nowe”, co stanie się zapewne przyczyną licznych sporów oraz będzie źródłem niepotrzebnego bezproduktywnego trudu podatników oraz organów podatkowych. Notabene, za potrzebny i celowy uznać należy natomiast poprzedzający go art.5 noweli, który eliminuje „podatkotwórczą” rolę urzędów statystycznych. Niestety nowelę w proponowanym kształcie poparł również Senat, który wprowadził doń tylko jedną poprawkę (art.54 ustawy) o charakterze redakcyjnym. Ustawa nowelizująca uchwalona została ostatecznie na posiedzeniu Sejmu w dniu 4 grudnia 2002 r.

Zaciekłe spory wokół interpretacji nomenklatur statystycznych oraz ich „podatkotwórczej” roli trwają już od 1995 r. angażując podatników, organy podatkowe wszystkich szczebli oraz sądy, z Trybunałem Konstytucyjnym włącznie. Doskonałą ilustracją problemu jest, zamieszczona niżej, interpelacja poselska dotycząca opodatkowania usług świadczonych przez solaria. Kazus będący przedmiotem interpelacji jest przykładem tylko jednego z niezliczonych sporów wokół interpretacji klasyfikacji statystycznych. Omawiana nowelizacja stanowiła okazję do definitywnego zakończenia tychże sporów. Niestety szansa ta została zaprzepaszczona.

Jerzy Andrzej Tomczak
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Interpelacja poselska
Barbara Marianowska Poseł RP IV kadencji Sejmu
Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość

Minister Finansów
Pan Prof. Dr hab. Grzegorz Kołodko

Szanowny Panie Ministrze,

Zwracam się do Pana z interpelacją:
w sprawie ponoszenia negatywnych konsekwencji przez podatników wynikających z niejednolitej interpretacji ministerialno - urzędniczej spowodowanej koniecznością jednoczesnego stosowania nowej i starej normy prawnej w zakresie podatku VAT na przykładzie usług świadczonych przez solaria .

Z licznych pism Urzędów Skarbowych z całej Polski wynika, że usługi świadczone przez solaria są zwolnione przedmiotowo z podatku VAT, natomiast z pisma Ministerstwa Finansów (z dnia 19 lipca 2002 r., nr PP3-812/ 1181/00/02/AP) oraz pisma w Izbie Skarbowej w Katowicach (z dnia 24 czerwca 2002 r., nr PPII/2/443/10/2002) wynika, że pomimo tego, iż usługi solariów są zaliczane do usług związanych z kulturą fizyczną, zaś te na podstawie jednobrzmiącej regulacji zamieszczonej pod poz. 30 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 1995 r.) są zwolnione od tego podatku, to akurat usługi solariów są wyłączone z tego zwolnienia. Podstawą do takiego stwierdzenia jest interpretacja, że w obwieszczeniu, które wydał minister finansów w sprawie ogłoszenia załączników do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z uwzględnieniem nomenklatury wynikającej z Klasyfikacji wyrobów i usług w zakresie usług (DzU z 1995 r. nr 44, poz. 231), jest prawnie wystarczające uzasadnienie do uznania, że ustawowe zwolnienie nie obowiązuje.
W tej sytuacji zwracam się do Pana z interpelacją w kwestii:

Czy różnorodna interpretacja przepisów tym zakresie jest zgodna z zasadą legalizmu, stanowiąca, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa ?

Jaka jest ostateczna interpretacja przepisów na dzień do 31 grudnia 2002 i po 1 stycznia 2003 r., w zakresie opodatkowania podatkiem VAT świadczonych usług solarium ?

Czy biorąc pod uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w orzeczenie z dnia 3 kwietnia 2001 r., sygn. akt K 32/99 OTK 2001/3/53 - OTK 2001/3/53 w uzasadnieniu do wskazanego wyroku Trybunał poddał ww. obwieszczenie krytyce, stwierdzając, /cyt:/...˝Na tle przedstawionych okoliczności Trybunał Konstytucyjny przychyla się do oceny wnioskodawcy i prokuratora generalnego (...), iż minister finansów, wprowadzając do obwieszczenia ust. 2, przekroczył kompetencję wynikającą z upoważnienia ustawowego wyrażonego w art. 54 ust. 3 kwestionowanej ustawy. W stosunku do ust. 2 obwieszczenia z 1995 r. uzasadniony byłby zatem wniosek o stwierdzenie niezgodności z art. 7 konstytucji˝ - nie wydaje się Panu konieczne przerwanie jednoczesnego stosowania nowej i starej normy prawnej, gdyż obowiązujący porządek prawny w tym zakresie wynika z norm rangi ustawowej w postaci załącznika do ustawy, a nie regulacji ujętej w obwieszczeniu ?

Z poważaniem
Barbara Marianowka
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Kodeks spółek handlowych - „promyk nadziei"
Przepis art.26 §4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych. (Dz.U. z 2000 r. Nr 94 poz.1037, z późn. zm.), zwanej dalej Kodeksem, stanowi iż przepisy §1-3 (w tym ciążący na każdym ze wspólników obowiązek zgłoszenia spółki do rejestru) „stosuje się również do spółki, o której mowa w art.860 Kodeksu cywilnego (spółki cywilnej), jeżeli jej przychody netto ze sprzedaży towarów lub świadczenia usług w każdym z dwóch kolejnych lat obrotowych osiągnęły równowartość w walucie polskiej co najmniej 400.000 EURO (przedsiębiorstwo większych rozmiarów). Z chwilą wpisu do rejestru spółka ta staje się spółką jawną.".
Odpowiedzi na pytanie, w jakim terminie dokonać należy zgłoszenia, szukać należy zarówno w samym Kodeksie jak i w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 17 poz. 209, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o KRS.

Regulacje zawarte w Kodeksie (przepisy przejściowe) dotyczą terminu w jakim wymagane było zgłoszenie spółki do KRS, w przypadku spółek cywilnych, które w każdym z lat 1999-2000 osiągnęły przychody netto stanowiące równowartość 400.000 EURO. Termin ten (31 grudnia 2001 r.) nie został co prawda określony expressis verbis, ale wynikał w sposób niedwuznaczny z przepisów art.626-627 Kodeksu - kara grzywny nakładana przez sąd na wspólnika (wspólników), który nie dokonał zgłoszenia w przeciągu roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Odmiennie natomiast określony został wymagany termin zgłoszenia do KRS w przypadku spółek cywilnych, których przychody netto osiągnęły równowartość 400.000 EURO w każdym z kolejnych dwóch lat obrotowych, począwszy od roku 2000. Termin ten wynika z przepisu art.22 ustawy o KRS - „Wniosek o wpis do Rejestru powinien być złożony nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.". Wątpliwości budzić może sposób określenia początku biegu 7-dniowego terminu, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie, a zatem dnia w którym nastąpiło „zdarzenie uzasadniające dokonanie wpisu". Należy zadać sobie pytanie, czy będzie to dzień w którym przychody osiągnęły równowartość 400.000 EURO, czy ostatni dzień roku obrotowego, w którym przychody osiągnęły wzmiankowaną kwotę graniczną ? Wydaje się, iż zarówno brzmienie ww. przepisu, jak i brzmienie przepisu art.26 §4 Kodeksu, przemawiają za tezą, że początkiem omawianego terminu będzie dzień osiągnięcia granicznej kwoty przychodu (prawodawca nie użył nigdzie terminu „koniec roku obrotowego"). Choć z drugiej strony, przyjęcie takiej interpretacji oznaczałoby, że wspólnicy spółki cywilnej, która osiągnęła kwotę graniczną w latach 1999-2000, mieli więcej czasu na zgłoszenie do KRS (31 grudnia 2001 r.), niż wspólnicy spółki, która kwotę graniczną osiągnęła w roku 2000 oraz w trakcie roku 2001.

Prawdopodobnie te właśnie wątpliwości, a także fakt, iż 7-dniowy termin na przygotowanie wniosku zgłoszeniowego jest terminem nierealnym, sprawiły że Ministerstwo Sprawiedliwości w przygotowanym projekcie nowelizacji Kodeksu (projekt dostępny jest w witrynie internetowej Ministerstwa) ujęło m.in. przepis art.26 §4 o nowym brzmieniu : „Spółka, o której mowa w art. 860 Kodeksu cywilnego (spółka cywilna), może być przekształcona w spółkę jawną. Przekształcenie wymaga zgłoszenia do sądu rejestrowego przez wszystkich wspólników. Jeżeli przychody netto spółki cywilnej w każdym z dwóch ostatnich lat obrotowych osiągnęły wartość powodującą, zgodnie z przepisami o rachunkowości, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych, zgłoszenie jest obowiązkowe i powinno nastąpić w terminie trzech miesięcy od zakończenia drugiego roku obrotowego. Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio.". Przepis ten parametryzuje kwotę graniczną przychodu, odsyłając do ustawy o rachunkowości (obecnie 800.000 EURO), wydłuża do trzech miesięcy termin zgłoszenia do KRS, a co najważniejsze określa początek biegu tego terminu (koniec drugiego roku obrotowego). Notabene, przepis ten zezwala na „dobrowolne" proste przekształcenie spółki cywilnej w jawną nawet w sytuacji, gdy kwoty graniczne nie zostały przekroczone (dotychczas możliwość ta budziła poważne wątpliwości).

Omawiany projekt stanowi „promyk nadziei" dla spółek cywilnych, które właśnie zbliżają się do kwoty 400.000 EURO (zaledwie połowy kwoty granicznej wynikającej pośrednio z projektu noweli), a kwotę tę osiągnęły również w 2001 r., i chcą uniknąć przekształcenia. W związku z tym wystosowaliśmy do Ministerstwa Sprawiedliwości zapytanie o stan zaawansowania prac legislacyjnych nad tymże projektem. Zgodnie z odpowiedzią, jaką uzyskaliśmy w dniu 10 grudnia b.r., projekt nie został jeszcze przyjęty przez Radę Ministrów, a jego rozpatrzenie planowane jest na posiedzeniu Komitetu Rady Ministrów w dniu 12 grudnia b.r. Oznacza to niestety dopiero początek „ścieżki legislacyjnej". Ze względu na to, jak również olbrzymi zakres zmian jakie niesie ze sobą projektowana nowela, nie wydaje się możliwe rychłe uchwalenie tej ustawy.

Zatem zbliżającym się powtórnie do granicy 400.000 EURO pozostaje jedynie szykowanie wniosków zgłoszeniowych. Chyba, że zechcą zaryzykować i podjąć próbę „przeczekania" korzystając z przepisu art.24 ust.1-2 ustawy o KRS - „W razie stwierdzenia, że wniosek o wpis do Rejestru lub dokumenty, których złożenie jest obowiązkowe, nie zostały złożone pomimo upływu terminu, sąd rejestrowy wzywa obowiązanych do ich złożenia, wyznaczając dodatkowy 7-dniowy termin, pod rygorem zastosowania grzywny przewidzianej w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji świadczeń niepieniężnych. W razie niewykonania obowiązków w tym terminie, sąd rejestrowy nakłada grzywnę na obowiązanych. (...) Sąd rejestrowy może ponawiać grzywnę, o której mowa w ust.1" - i trzymając w zanadrzu przygotowany wniosek zgłoszeniowy. Choć trudno przewidzieć, czy przepis podwyższający kwotę graniczną będzie mógł mieć zastosowanie również do okresu przed dniem wejścia w życie noweli.

Jerzy Andrzej Tomczak
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2002 r., sygn. akt I SA/Łd 2025/2000
Przewodniczący : Sędzia NSA P. Chmielecki (sprawozdawca)
Sędziowie : A. Świderska, B. Klimowicz

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, po rozpoznaniu w dniu w dniu 21 czerwca 2002 r. sprawy ze skargi „X” na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia 11 października 2000 r. w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług za maj 2000 r., oddala skargę.

UZASADNIENIE

W dniu 26 czerwca 2000 r. skarżący „X”, prowadzący „XX” Zakład Pracy Chronionej złożył w Urzędzie Skarbowym deklarację VAT-7 za maj 2000 r. oraz uiścił wynikające z tej deklaracji zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Wraz z deklaracją złożył - stosownie do przepisu art. 14a ust.5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz.50, z późn. zm.) - wniosek o dokonanie zwrotu kwoty wpłaconej na konto Urzędu. W dniu 20 lipca 2000 r. Urząd Skarbowy wydał decyzję, w której odmówił dokonania zwrotu podatku. W toku czynności sprawdzających zasadność wnioskowanego zwrotu podatku Urząd Skarbowy - na podstawie karty kontowej - stwierdził, iż na dzień złożenia wniosku podatnik posiadał zaległość w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące okresu od września 1993 r. do grudnia 1995r. w łącznej kwocie 32.961 zł wraz z odsetkami. Zaległość powyższa wynika z decyzji Izby Skarbowej z dnia 28 lutego 2000r. określającej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od września 1993r. do grudnia 1995r. Urząd Skarbowy w dniu 15 maja 2000r. wydał decyzję rozkładającą przedmiotową zaległość wraz z odsetkami na 12 miesięcznych rat, płatnych do 30 kwietnia 2001 r. Wobec powyższego, mając na uwadze treść przepisu art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym organ podatkowy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych do dokonania zwrotu podatku.

Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia 11 października 2000 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Zgodnie z przepisem art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 listopada 1999r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 95, poz. 1100), prowadzącym zakłady pracy chronionej i zakłady aktywności zawodowej przysługuje prawo, w zakresie działalności tych zakładów, do otrzymania częściowego tub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług według zasad określonych w art. 14a ust. 2 - 6 tej ustawy. Aby otrzymać zwrot podatku zakład musi w terminie określonym do złożenia deklaracji VAT-7 złożyć wraz z nią wniosek o dokonanie zwrotu podatku oraz dokonać wpłaty na rachunek urzędu skarbowego kwoty zadeklarowanej do wpłaty w złożonej deklaracji. Przepis art. 14a ust. 7 pkt 2 powoływanej ustawy stanowi jednak, iż przepisów art. 14a ust. 1-6 nie stosuje się do podatników, u których w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 1, występuj zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa.

Na decyzję tę wniesiona została skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi. Strona podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych w:
- art. 14a powołanej ustawy o podatku od towarów i usług,
- art. 47-49, art. 51 § 1-2 i art. 57 Ordynacji podatkowej,
oraz przepisów dotyczących postępowania:
- art. 128, art. 120 i art. 121 § 1 tej ustawy, a w konsekwencji także art. 2, art. 7 oraz art. 217 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP i wniosła o uchylenie w całości decyzji Izby Skarbowej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu złożenia wniosku o zwrot podatku nie upłynął jeszcze żaden z - określonych prawomocną. decyzją o rozłożeniu na raty - terminów płatności. Stosownie do art.51 §1-2 w związku z art.49 §1 Ordynacji podatkowej, w dniu tym zaległość podatkowa nie istniała. Niezapłacenie którejkolwiek z rat w terminie nie stwarza żadnych skutków dla rat podatku, które zostały już uregulowane, ani tych, które w określonych terminach mają być uregulowane - w przyszłości. Decyzja o rozłożeniu podatku na raty nie jest decyzja warunkową. Decyzja ta powoduje powstanie nowego stanu prawnego w zakresie terminu regulacji należności podatkowej. W przepisach podatkowych brak jest - zdaniem strony skarżącej - podstawy prawnej do tego, by z chwilą niezapłacenia jednej z rat podatku cała rozłożona na raty należność podatkowa stawała się zaległością podatkową. Powołał się na wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1996 r., sygn. akt I SA/Kr 956/96 wywodząc, że skoro odsetki za zwlokę należą się za okres od dnia następnego po upływie terminu płatności podatku do dnia wniesienia podania o rozłożenie płatności podatku na raty to znaczy, że począwszy od dnia wniesienia podania o rozłożenie zaległości podatkowej na raty podatnik nie pozostaje w zwłoce z zapłatą podatku i nie istnieje zaległość podatkowa. Powołano również pisma Ministerstwa Finansów PO 3-IP-722-283/94 z dnia 31 marca 1994 r. oraz PO 2/11-9607-01545/95 z dnia 25 stycznia 1996 r., w których wyjaśniono, iż w przypadku wydania decyzji rozkładającej płatność podatku na raty, wydatki na zapłatę odsetek (opłata prolongacyjna) z tego tytułu stanowią koszt uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jak również przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odsetki od zaległości podatkowych nie mogą być - w myśl tych ustaw -zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Rozumując a contrario określone prawomocną decyzją raty podatku - odsetki od których to rat zaliczone mogą być do kosztów uzyskania przychodu - nie mogą być uważane za zaległość podatkową. Zgodnie z - wynikającą z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego, a w tym m.in. z art. 128 Ordynacji podatkowej - zasadą trwałości decyzji ostatecznych, decyzja o rozłożeniu podatku na raty wiąże organ, który decyzję tę wydał, jak również inne organy biorcę udział w postępowaniu. Decyzja ta stwarza nowy stan prawny, wyznaczając nowe terminy płatności podatku wraz z odsetkami za zwlokę. W szczególności sprawia, iż - z chwilą jej wydania - przestaje istnieć zaległość podatkowa (art.51 § 1-2, w związku z art.49 §1 Ordynacji podatkowej). W sytuacji tej niedopuszczalne było stwierdzenie istnienia zaległości podatkowej na podstawie “karty kontowej Jednostki”, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu. Nie można zgodzić się z zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (oderwanym od pozostałych przepisów Ordynacji, a w szczególności od art.47-49) stwierdzeniem, iż ...“przepis powyższy (art.51 §2 ) ma zastosowanie do rozłożonych na raty bieżących zobowiązań podatkowych, a nie zaległości płaconej w ratach “... Bez znaczenia jest również cel, czy też okoliczności, rozłożenia zadłużenia na raty, jak również to, iż “... przepisy Ordynacji podatkowej dokonują, wyraźnego rozróżnienia terminów - rozłożenia na raty zapłaty podatku - albo zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwlokę ..“, co pozostaje bez żadnego związku z przesłankami istnienia zaległości podatkowej (art.51 §1-2 w związku z art.47-49). W przepisie art.48 §1 pkt.2 Ordynacji ustawodawca użył spójnika lub, a nie - jak chce tego organ I instancji - albo, co stawia pod znakiem zapytania tezę, iż “... intencją ustawodawcy było rozdzielenie pojęć, o których mowa powyżej...”.

Izba Skarbowa odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów wniosła o oddalenie skargi. W opinii podatkowego organu odwoławczego udzielenie podatnikowi ulgi w postaci rozłożenia kwoty zaległości na raty nie zmienia faktu, iż zaległość ta nadal istnieje. Wydanie decyzji w sprawie rat nie powoduje, bowiem wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. Stosownie do przepisu art. 49 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 48 § I pkt 1 tub 2 w sprawie odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia na raty podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwlokę, terminem płatności jest dzień, w którym zgodnie z decyzją, powinna nastąpić zapłata odroczonego podatku albo poszczególnych rat, na jakie została rozłożona zaległość podatkowa lub podatek. Zatem wydanie decyzji, o której mowa powyżej tj. rozkładającej zaległość podatkową na raty skutkuje jedynie wyznaczeniem nowych terminów płatności tej zaległości. Podkreślenia natomiast wymaga, iż w przepisie art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług jest mowa o wystąpieniu zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa. Zdaniem organu podatkowego zaległości te nadal występują u skarżącego, pomimo objęcia ich systemem ratalnym. Wedle literalnego brzmienia przepisu art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej, za zaległość podatkową uważa się także nie zapłaconą w terminie płatności zaliczkę, o której mowa w art. 23 § 4 lub ratę podatku . Zatem przepis powyższy ma zastosowanie do rozłożonych na raty bieżących zobowiązań podatkowych, a nie zaległości płaconej w ratach. Z treści przepisu art. 48 § I pkt 2 oraz art. 49 § 1 i 2 tej ustawy wynika, iż przepisy Ordynacji podatkowej dokonują, wyraźnego rozdzielenia terminów -rozłożenia na raty zapłaty podatku - albo zaległości podatkowej. W związku z tym Izba przyjęła, iż intencją ustawodawcy było rozdzielenie pojęć, o których mowa powyżej. Ponadto zdaniem Izby, użycie spójnika ”lub” a nie “albo” w art. 48 § 1 pkt 2 i art. 49 § 2 nie zmienia faktu, iż obydwa terminy zostały wymienione w art. 48 § 1 pkt 2, co ~świadczy o rozdzieleniu powyższych pojęć przez ustawodawcę. Izba zauważyła nadto, iż powoływane w skardze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące kwestii naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Spór sprowadza się w istocie rzeczy do udzielenia odpowiedzi o charakter zaległości podatkowej. Z przepisu art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa wynika, iż zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności. Oznacza to, że w grę wchodzi - zdaniem Sądu - kategoria obiektywna w tym sensie, że niezapłacenie podatku rodzi skutki określane w przywołanym przepisie zaległością podatkową. Preferowany na gruncie prawa podatkowego typ wykładni (wykładnia językowo - gramatyczna ) wskazuje, jeżeli weźmie się pod uwagę treść powoływanych przez strony przepisów, że mamy - najpierw - przy podejmowaniu decyzji o rozkładaniu na raty do czynienia z istniejącą zaległością, którą można -w dalszej kolejności - rozłożyć na raty. Wynika z tego ponad wszelką wątpliwość, że ustawodawca przyjął pewną uporządkowaną sekwencję rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu podatkowym: aby rozłożyć należność na raty we wskazanym trybie nie może ulegać wątpliwości sam fakt istnienia zaległości. Rozważania zawarte w skardze odwołują się do innych okoliczności, które nie mogą mieć wpływu na negatywną ocenę zaskarżonych rozstrzygnięć. Przyznać wprawdzie trzeba, iż decyzja o rozłożeniu na raty zaległości stwarza nowy stan prawny, ale jedynie w zakresie wyznaczenia nowego terminu płatności. Nie można jednak przyjąć, że przestała istnieć zaległość podatkowa. Rozróżnienia wymaga bowiem stan w którym odracza się termin płatności podatku oraz stan , w którym w ramach udzielonych podatnikowi przywilejów i s t n i e j ą c ą wcześniej zaległość rozkłada się na raty. Przyjęte w tym zakresie przez organy podatkowe rozumowanie nie wzbudza wątpliwości składu orzekającego w sprawie niniejszej. Nie da się podzielić twierdzeń strony skarżącej, że z pism Ministerstwa Finansów wynika, iż na skutek interpretacji wyprowadzanej na użytek innego problemu istniejąca obiektywnie zaległość przestała nią być z tego względu, że została rozłożona na raty. Uwzględnienie argumentacji strony skarżącej doprowadziłoby natomiast do zaprzeczenia wnioskom płynącym z posiłkowo zastosowanej wykładni celowościowej. Cel ten, co nie jest przy tym bez znaczenia, wynika wyraźnie z przepisu art. 14a ust. 7 pkt 2 powoływanej ustawy o podatku od towarów i usług. Już tylko wstępna analiza tej normy powoduje, że dochodzi się w tym przedmiocie do wniosków wyraźnych i jednoznacznych. Uprawniona jest w konsekwencji teza, że przepisy te mają charakter stymulujący określone w nim formy działalności gospodarczej. Przy założeniu minimum poprawności techniki legislacyjnej i posługiwania się językiem przez ustawodawcę inna, rozszerzająca , uprawnienia podmiotu, wykładnia celu tych przepisów nie jest - zdaniem Sądu - dopuszczalna. Pominięcie całości kontekstu doprowadza bowiem do nietrafnych wniosków. Podnieść należy, że od woli podatnika zależy możliwość skorzystania z ulgi po spełnieniu pewnych wymaganych przez nie warunków. Przywileje podatkowe są zatem uwarunkowane zachowaniem się podatnika i niejako przez niego inicjowane. Stwierdzenie w podatkowym stanie faktycznym braku którego z elementów takiego zachowania uniemożliwia jego subsumcję pod właściwą normę. Wskazać też należy, iż w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa podatkowego powszechnie akceptowany jest pogląd, że przepisy dotyczące wszelkich przywilejów podatkowych (zwolnień lub ulg ) muszą być interpretowane w sposób ścisły, bez odwoływania się do metod wykładni rozszerzającej lub zwężającej, z tego względu, iż stanowią odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że przed Sądem następuje ocena prawidłowości zastosowania przez organy przepisów prawa, tak materialnego, jak i przepisów normujących postępowanie (art.21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym; Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późniejszymi zmianami). W świetle analizy zgromadzonego materiału sposób rozumowania zaprezentowany przez organy podatkowe zasługuje na aprobatę. W tym stanie rzeczy na podstawie art.27 ust. I powołanej poprzednio ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę należało oddalić.
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Wywiad skarbowy - spec służba poza kontrolą ?
W dniu 11 października 2002 r. wpłynął do Laski Marszałkowskiej rządowy projekt ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (druk sejmowy nr 991). Podczas głosowania w trakcie pierwszego czytania przedłożenia rządowego na posiedzeniu Sejmu w dniu 30 października 2002 r. upadł wniosek o odrzucenie projektu ustawy w I czytaniu, a sam projekt skierowany został do Komisji Finansów Publicznych. Materia będąca przedmiotem przedłożenia okazała się na tyle skomplikowana i kontrowersyjna, że na posiedzeniu Komisji Finansów Publicznych w dniu 12 listopada 2002 r. zdecydowano o powołaniu siedmioosobowej Podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy. Szczególny niepokój budzi zakres uprawnień, jaki projektowana nowela (ale również przepisy już obowiązujące) nadaje wywiadowi skarbowemu oraz fakt, iż regulacje zawarte w projekcie ustawy pozostawiają - praktycznie rzecz biorąc - wywiad skarbowy poza kontrolą Parlamentu oraz innych instytucji demokratycznego Państwa, co czyni zeń podręcznikową spec służbę rodem z powieści Orwell`a. O wątpliwościach związanych z zakresem uprawnień wywiadu pisaliśmy już wcześniej, w tym w artykule „Kontrola skarbowa, czy spec służby ?" powyżej, natomiast argumenty przemawiające za ostatnią tezą zawarte są w zamieszczonej poniżej obszernej analizie pióra Barbary Marianowskiej - posła IV kadencji, członka sejmowej Komisji Finansów Publicznych. Barbara Marianowska jest również autorem, skierowanego do przewodniczącego Podkomisji nadzwyczajnej Marka Wikińskiego, wniosku o udział w tej Podkomisji również Sejmowej Komisji ds. Służ Specjalnych co, w świetle przedstawionych argumentów, wydaje się być żądaniem w pełni zasadnym.

Jerzy Andrzej Tomczak
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
.
Jak wynika z zapisów nowelizowanych przepisów dotyczących funkcjonowania Wywiadu skarbowego większość uprawnień jakie ma otrzymać Wywiad skarbowy w ramach wykonywania czynności operacyjno rozpoznawczych pokrywa się z uprawnieniami Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu oraz Policji. Zdecydowana część proponowanych zapisów dotyczących przeprowadzania czynności operacyjnych przez Wywiad skarbowy ma takie samo brzmienie jak podobne zapisy w ustawie z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu a także w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. Podkreślał to zresztą kilkakrotnie Szef Wywiadu skarbowego w trakcie obrad podkomisji sejmowej ds. ustawy o Wojewódzkich Kolegiach Skarbowych.
Jeżeli zatem nawet uznać, że potrzebna jest kolejna służba o charakterze policyjnym mająca w kręgu zainteresowania finansowy aspekt funkcjonowania Państwa, to nie może być tak, iż z bliżej niewiadomych przyczyn służba ta podlega zdecydowanie mniejszym rygorom kontroli wykonywanych przez nią działań niż pozostałe służby tego typu. Dokładna analiza wyżej wymienionych ustaw wskazuje bowiem na niczym nieuzasadniony brak kontroli nad funkcjonowaniem Wywiadu skarbowego oraz brak szczegółowych uregulowań prawnych w zakresie wykonywania przez Wywiad skarbowy zadań o charakterze operacyjnym oraz doborem do służby zarówno kierujących powyższymi instytucjami jak i szeregowych pracowników.

Wątpliwości budzą w szczególności następujące zagadnienia :

1.) Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - działalność Szefa ABW, Szefa AW oraz Szefa Wojskowych Służb Informacyjnych podlega kontroli Sejmu. Podobnie jest z działalnością operacyjno-rozpoznawczą Policji – gdyż jak wynika z art. 19 ust. 22 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji - Prokurator Generalny ma obowiązek przedstawiać Sejmowi i Senatowi coroczną informację o działalności Policji w tym zakresie. Z takich obowiązków zwolniono natomiast Ministra Finansów (Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej) w zakresie działań Wywiadu skarbowego. Jest to w demokratycznym państwie prawa za jaki chce uchodzić nasz kraj – niedopuszczalne.

2.) Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - Prezes Rady Ministrów określa kierunki działania Agencji w drodze wytycznych, Szefowie Agencji, najpóźniej na 3 miesiące przed końcem roku kalendarzowego, przedstawiają Prezesowi Rady Ministrów (każdy w zakresie swojej właściwości) roczne plany działania na rok następny oraz corocznie do dnia 31 stycznia Prezesowi Rady Ministrów sprawozdania z działalności Agencji za poprzedni rok kalendarzowy. W projekcie ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych brak jest podobnych zapisów. W związku z tym nie bardzo wiadomo jakie plany działania ma Wywiad skarbowy i czym zajmował się w poprzednich okresach sprawozdawczych. Biorąc pod uwagę gwarantowany projektem ustawy o Wojewódzkich Kolegiach Skarbowych szeroki zakres uprawnień Wywiadu skarbowego – jest to sytuacja wielce naganna i wymagająca korekty przepisów dotyczących działania Wywiadu skarbowego.

3.) Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu przy Radzie Ministrów działa Kolegium do Spraw Służb Specjalnych jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach programowania, nadzorowania i koordynowania działalności ABW, AW i Wojskowych Służb Informacyjnych. Kolegium jak wynika z art. 12 tej ustawy formułuje oceny lub wyraża opinie m.in. w sprawach :
- powoływania i odwoływania Szefa ABW, Szefa AW oraz Szefa Wojskowych Służb Informacyjnych,
- kierunków i planów działania służb specjalnych,
- szczegółowych projektów budżetów służb specjalnych, przed rozpatrzeniem ich przez Radę Ministrów,
- projektów aktów normatywnych i innych dokumentów rządowych dotyczących działalności służb specjalnych,
- wykonywania przez służby specjalne powierzonych im zadań zgodnie z kierunkami i planami działania tych służb,
- rocznych sprawozdań przedstawianych przez Szefów z działalności podległych im służb specjalnych.
Skład Kolegium jest ściśle określony, w jego składzie zasiada Przewodniczący Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych – a Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może delegować swojego przedstawiciela do udziału w posiedzeniach Kolegium.
W projekcie ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych brak jest podobnych zapisów stanowiących de facto o zewnętrznej i niezależnej kontroli działań Wywiadu skarbowego. Jak się wydaje zakresem działania Kolegium powinien być objęty także Wywiad skarbowy, gdyż charakter jego pracy kwalifikuje go bez wątpienia do kategorii służb specjalnych.

4.) Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu Szefów ABW i AW powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kolegium ds. Służb Specjalnych oraz Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych, natomiast zastępców Szefa ABW i Szefa AW powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek Szefa właściwej Agencji. W art. 15 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu określono ściśle wymagania formalne jakie muszą spełniać szefowie ABW i AW - w tym m.in. wymagane jest spełnienie wymagań określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie dostępu do informacji stanowiących tajemnicę państwową oznaczonych klauzulą "ściśle tajne" a jednym z pozostałych warunków jest nie pełnienie służby zawodowej, nie pozostawanie w stosunki pracy i nie bycie współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z 1999 r. Nr 38, poz. 360 i z 2000 r. Nr 48, poz. 553). W projekcie ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych brak jest podobnych zapisów – stąd należy bezwzględnie w ustawie o kontroli skarbowej lub w akcie wykonawczym określić szczegółowo wymagania formalne w stosunku do osób nadzorujących pracę wywiadu skarbowego.

5.) Art. 16 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu Szefów ABW i AW enumeratywnie wymienia przypadki w jakich może nastąpić odwołanie Szefów Agencji, natomiast art. 17 tej ustawy stanowi o procedurach w przypadku zwolnienia szefów lub czasowej niemożności sprawowania przez nich funkcji - w projekcie ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych brak jest podobnych zapisów. Podobnie z przekazywaniem informacji mogących mieć istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w art. 18 nakłada taki obowiązek na Szefów Agencji – brak natomiast takiej dyspozycji w przepisach dotyczących Wywiadu skarbowego. Przepisy ustawy o kontroli skarbowej w części dotyczącej Wywiadu skarbowego należy bezwzględnie o powyższe zapisy uzupełnić.

6.) Art. 19 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu expressis verbis określa do jakich spraw Szefowie agencji mogą upoważnić swoich zastępców, do jakich zaś spraw swoich zastępców upoważnić nie mogą. Artykuł ten precyzuje także procedurę określania sposobów, metod i form wykonywania zadań Agencji (wydawanie zarządzeń przez ich Szefów). Przepisy ustawy o kontroli skarbowej na ten temat milczą - co sprawia wrażenie, iż w tym przypadku może istnieć dowolność w tym zakresie. Należy to zmienić w celu uniknięcia dowolności w tym zakresie.

7.) Art. 20 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu określa w jaki sposób ustalana jest organizacja i struktura wewnętrzna, szczegółowe zadania oraz regulaminy organizacyjne Agencji. Jeżeli chodzi o Wywiad skarbowy to wiadomo jedynie, że pracownicy Wywiadu mimo, że są zatrudnieni w poszczególnych urzędach skarbowych – w zakresie wykonywanych czynności operacyjno-rozpoznawczych podlegają bezpośrednio nadzorowi Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej ( § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie organizacji urzędów kontroli skarbowej – Dz. U. z 1996 roku Nr 96 poz. 856). Należy uregulować powyższe zagadnienia czy to w ustawie o kontroli skarbowej czy też w akcie prawnym niższego rzędu. Dowolność w tym zakresie jest niewskazana – a może być także w pewnych sytuacjach wręcz szkodliwa.

8.) Art. 27 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu określa przypadki w jakich może być przeprowadzona kontrola operacyjna oraz procedury obowiązujące w tym zakresie. Zapisy w tym zakresie są zbliżone do ustawy o kontroli skarbowej, ale ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w art. 27 ust. 18 nakłada na Prezesa Rady Ministrów obowiązek określenia w drodze rozporządzenia: sposobu dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów (aktualnie obowiązujące rozporządzenie w tym zakresie to rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 października 2002 roku w sprawie sposobu dokumentowania prowadzonej przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego kontroli operacyjnej, przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń oraz przechowywania, przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli – Dz. U. z 2002 roku Nr 173 poz. 1414). Podobnie ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji która w art. 19a ust.9 nakazuje Ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, określić w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności operacyjno-rozpoznawczych, a także przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów (aktualnie obowiązujące rozporządzenie w tym zakresie: rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 marca 2002 roku w sprawie sposobu dokumentowania prowadzonej przez Policję kontroli operacyjnej, przechowywania i przekazywania wniosków, zarządzeń i materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli a także przetwarzania i niszczenia tych materiałów – Dz. U. z 2002 roku Nr 24 poz. 252). Z czego zatem wynika „niefrasobliwość" twórców projektu ustawy o Wojewódzkich Kolegiach Skarbowych nie przewidujących szczegółowych unormowań w tym zakresie? Jeżeli z jednej strony powielane są procedury i normy funkcjonujące w ABW, AW i Policji w zakresie prowadzenia tzw. działań operacyjnych – to brak delegacji do wydania rozporządzenia wykonawczego szczegółowo określającego powyższe zagadnienia jest poważnym i niepokojącym błędem legislacyjnym mogącym skutkować uznaniem opiniowanej ustawy o Wojewódzkich Kolegiach Skarbowych za normę niekonstytucyjną.

9.) Art. 36b ust. 12 ustawy o kontroli skarbowej w proponowanej wersji zawiera zapis zgodnie z którym „Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej informuje Prokuratora Generalnego, o wynikach kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej kontroli". Art. 27 ust. 12 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu zawiera natomiast zapis zgodnie z którym: „Szef ABW informuje Prokuratora Generalnego o wynikach kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej kontroli, przedstawiając zebrane w jej toku materiały". Po raz kolejny zatem Wywiad skarbowy obciążany jest mniejszymi rygorami skutkującymi de facto mniejszym nadzorem nad jego działaniami. Treść art. 36 ust. 12 ustawy o kontroli skarbowej powinna być uzupełniona i w efekcie taka sama jak w art. 27 ust. 12 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W przeciwnym wypadku będzie można odnieść wrażenie, że kierownictwu Wywiadu skarbowego zależy na manipulowaniu zebranym operacyjnie materiałem.

10.) Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, Szef ABW nie tylko koordynuje podejmowane przez służby specjalne czynności operacyjno-rozpoznawcze, ale także prowadzi centralną ewidencję zainteresowań operacyjnych służb specjalnych. Co więcej, sposób współdziałania służb specjalnych z Szefem ABW w zakresie prowadzenia tej ewidencji określić ma Prezes Rady Ministrów w drodze zarządzenia. Jak następować ma koordynacja działań Wywiadu skarbowego nie wiadomo. Jak się wydaje podobny, jak w ustawie z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, zapis powinien znaleźć się w ustawie o kontroli skarbowej.

11.) Art. 53 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ustanawia okresy po których funkcjonariusz Agencji ma podlegać ocenie przełożonych. Dla zapewnienia obiektywizmu ocen w formie rozporządzenia określone są zasady i tryb ich opiniowania. Podobne zasady obowiązują w Policji ( art. 35). W Wywiadzie skarbowym mają obowiązywać jedynie ogólne oceny wynikające z ustawy o kontroli skarbowej (coroczna ocena jedynie inspektorów kontroli skarbowej) i ustawy o służbie cywilnej (nie bardzo wiadomo na czym polegająca „stała ocena przełożonego". Takie oceny są dalece niewystarczające i powinny być w tym zakresie zastosowane procedury obowiązujące w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

12.) Ustawa z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w art. 80 określa, że w stosunku do funkcjonariuszy mają zastosowanie ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Takich ograniczeń nie mają pracownicy Wywiadu skarbowego – co również wymaga korekty.

Niezależnie od uwag zamieszczonych powyżej należy zadać zasadnicze pytanie, po co tworzyć kolejny organ z uprawnieniami kontroli operacyjnej niezgodny z Konstytucją ?

Barbara Marianowska
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry

Redaguje zespół : Renata Romanowska, Jerzy Andrzej Tomczak
Adres redakcji : 90-539 Łódź, ul. Żwirki 17, e-mail : taxpage@doradcypodatkowi.pl

Wydawca: Centrum Doradztwa Podatkowego "ROMANOWSKA & TOMCZAK" s.c.
               90-539 Łódź, ul. Żwirki 17, e-mail : rom-tom@doradcypodatkowi.pl

ISSN 1644-1605  © Copyright by "ROMANOWSKA & TOMCZAK". Wszelkie prawa zastrzeżone.

Artykuły zamieszczone w biuletynie "TAX PAGE" zawierają wyłącznie poglądy ich autorów i nie stanowią obowiązującej wykładni prawa.

 

Login:
Hasło:
Chcę otrzymywać bezpłatnie kolejne numery biuletynu na zasadach określonych w Regulaminie
Rezygnuje
Czy wszyscy podatnicy zdążą przygotować się do JPK?