e-mail: taxpage@doradcypodatkowi.pl « Doradcy podatkowi Archiwum Wtorek, 11-12-2018
Wydania archiwalne
Nr 4/2003 (13)
Łódź, dnia 26 maja 2003 r.
Wyświetlono: 12900 razy
Spis Treści
Artykuł wstępny
W bieżącym wydaniu biuletynu prezentujemy spór dotyczący bezczynności organów podatkowych. Podobnie jak w poprzednim numerze publikujemy treść skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, tekst wypowiedzi pełnomocnika strony wygłoszonej w trakcie rozprawy przed Sądem, wyrok Sądu oraz artykuł będący mini glosą do tegoż wyroku.
Numer zamykamy akcentem „marynistycznym”, a w tym bardzo interesującym tekstem pióra posłanki Barbary Marianowskiej.

Redakcja
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
O Podatniku, który Budżet kredytował, czyli bezczynność Organu.
W numerze 4-5/2002 naszego biuletynu (artykuł „Przedłużenie terminu zwrotu VAT – sposób na dziurę budżetową”) pisaliśmy o stosowanej przez organy podatkowe praktyce odkładania ad Calendas Graecas terminu zwrotu różnicy podatku, który – stosownie do brzmienia przepisu art. art.21 ust.6-6a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz.50, z późn. zm.) – nastąpić powinien po upływie 60 albo 25 dni od dnia złożenia rozliczenia. Pomimo korzystnego dla podatników orzecznictwa sądowego praktyka ta jest nadal powszechna. Nie są znane statystyki tego „zjawiska”, wydaje się jednakże, iż – biorąc pod uwagę częstotliwość jego występowania, kwoty opóźnionych zwrotów oraz astronomiczne okresy opóźnień – skutki budżetowe tegoż „zjawiska” są znaczące. Wielce chwalebna jest troska Fiskusa o stan państwowej kiesy, nie są znane natomiast powody dla których szczególną troskę o tę kiesę przejawiać mają niektórzy, wybrani przez organy podatkowe, podatnicy. Ci ostatni kredytują budżet wbrew swej woli, przy czym okres tego kredytowania zależny jest jedynie od organów podatkowych, a „kredytodawca” nigdy nie wie jak długo przyjdzie mu poczekać na spłatę. Te kredyty powodują „wirtualną” poprawę wizerunku fatalnego stanu finansów publicznych (przy jednoczesnym faktycznym pogorszeniu stanu finansów podatnika), a administracja podatkowa sięga po nie bardzo chętnie korzystając z rozlicznych możliwości, jakie daje jej nasz skomplikowany i pełen pułapek system podatkowy, przy czym „instrumentem” wykorzystywanym szczególnie chętnie jest „bezczynność” w różnych postaciach (zwłaszcza przewlekłość wszelkich postępowań, oczywiście za wyjątkiem postępowań karnych skarbowych).

Sprawa, która była inspiracją do napisania przywołanego na wstępie artykułu, doczekała się wreszcie swego finału przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zapadł kolejny wyrok, w którym skład orzekający stwierdził, iż przedłużenie terminu zwrotu następuje w ramach czynności sprawdzających określonych w dziale V ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, do których to czynności zastosowanie mają przepisy działu IV Ordynacji podatkowej o postępowaniu podatkowym, a mianowicie art.139-142 dotyczące terminów załatwienia sprawy. W szczególności postępowanie wyjaśniające przewidziane w art.21 ust.6 zdanie drugie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym powinno zostać zakończone w terminie określonym w art.139 Ordynacji podatkowej. Co więcej, skład orzekający stwierdził wręcz, że art.21 ust.6 in principio ustawy o podatku od towarów i usług pełni podobną rolę jak w postępowaniu podatkowym art.139 §1 Ordynacji podatkowej (!!!). Przypomniał również, iż Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą w składzie siedmiu sędziów rozstrzygnął trwający od dłuższego czasu spór o formę przedłużenia terminu zwrotu – winno to być postanowienie, a nie decyzja. Z oczywistych względów wyrok ten należałoby zadedykować wszystkim „bezczynnym organom”. Dla pełnego zilustrowania omawianej sprawy poniżej publikujemy tenże wyrok, ale również treść skargi oraz wypowiedzi pełnomocnika strony wygłoszonej w trakcie rozprawy.

Warto również zwrócić uwagę na kwestię dopuszczalności skargi na bezczynność organu polegającą na nie dokonaniu zwrotu różnicy podatku w terminie wynikającym z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W omawianej sprawie kwestia ta budziła pewne obawy podczas sporządzania skargi. Mianowicie, pierwotnie organ podatkowy wydał był decyzje (nie postanowienia) o przedłużeniu terminu zwrotu. Strona odwołała się od tych decyzji, jednak nie zaskarżyła do Sądu niekorzystnych decyzji ostatecznych organu odwoławczego. Skarga na bezczynność złożona została, co prawda, po upływie wielu miesięcy, lecz w sytuacji, gdy nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego decyzje ostateczne, o których mowa wyżej. Jednak również tutaj skład orzekający uznał, że w opisywanej sytuacji skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna.

Jerzy Andrzej Tomczak
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Treść skargi
SKARGA na bezczynność Urzędu Skarbowego Ł. w sprawie materialno-technicznej czynności zwrotu różnicy podatku, zgodnie z art.21 ust.6 i 6a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, za miesiące od sierpnia do grudnia 2001 r. oraz luty 2002 r. w łącznej wysokości 115.912,00 zł Na podstawie art.16 ust.1 pkt.4 w związku z art.17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368, z późn. zm.), zaskarżamy bezczynność Urzędu Skarbowego Ł. w sprawie czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uznania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, jaką jest materialno-techniczna czynność zwrotu różnicy podatku stosownie do brzmienia przepisu art.21 ust.6-6a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz.50, z późn. zm.). Jednocześnie, stosownie do brzmienia art.26 przywołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wnosimy o : 1.) zobowiązanie Urzędu Skarbowego Ł. do dokonania czynności zwrotu różnicy podatku jw., 2.) rozpatrzenie skargi w możliwie krótkim terminie, ze względu na to, iż brak zwrotu podatku narusza płynność finansową i, poprzez to, zagraża bytowi firmy. Zaskarżona bezczynność organu podatkowego prowadzi do naruszenia : 1.) przepisów prawa materialnego, a w szczególności art.21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz.50, z późn. zm.), 2.) przepisów dotyczących postępowania, a w szczególności art.120, art.121 §1, art.124, art.125 §1-2, art.139, art.187 §3, art.277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137 poz.926, z późn. zm.), a poprzez to również art.2, art.7 oraz art.217 w związku z art.8 ust.2 Konstytucji RP. UZASADNIENIE W terminach odpowiednio, 25 września, 25 października, 20 listopada i 20 grudnia 2001 r. oraz 25 stycznia i 25 marca 2002 r. strona złożyła w Urzędzie Skarbowym Ł. deklaracje VAT-7 wraz z wnioskami o dokonanie zwrotu na rachunek bankowy kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (w tym wnioski za wrzesień i październik dot. zwrotu w trybie art.21 ust.6a ustawy -15 dni). W każdym z ww. przypadków organ I instancji wydał decyzje w sprawie przedłużenia terminu zwrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego (decyzje o numerach, odpowiednio, ... ). Każdą ze wzmiankowanych decyzji organ I instancji uzasadniał koniecznością sprawdzenia czy podmioty, od których zostały nabyte towary i usługi dokonały rozliczenia podatku VAT oraz koniecznością potwierdzenia w granicznym urzędzie celnym kart 1A dokumentów SAD (karty te potwierdzenie takie już zawierają). Od decyzji tych strona wniosła odwołania do Izby Skarbowej. W każdym z ww. przypadków Izba Skarbowa wydała decyzje utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji (decyzje o numerach ... ). Decyzje ostateczne organu odwoławczego nie stały się przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, albowiem strona uznała, iż okres oczekiwania na rozstrzygnięcie Sądu będzie znacznie dłuższy, niż okres trwania postępowania wyjaśniającego. Tym niemniej w dniu 30 stycznia 2002 r. złożona została do Izby Skarbowej skarga, w trybie art.141 §1 Ordynacji podatkowej, na nie załatwienie przez organ podatkowy sprawy we właściwym terminie. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa stwierdziła, iż jest ona nieuzasadniona. Strona, starając się - pomimo poważnych wątpliwości - zrozumieć argumentację zawartą w odpowiedzi Izby Skarbowej na skargę, czekała cierpliwie na zakończenie banalnych postępowań sprawdzających. Jednak z chwilą, gdy od momentu wszczęcia pierwszego z postępowań sprawdzających minął rok, a suma wierzytelności wobec budżetu osiągnęła kwotę ponad 115 tys. zł, po raz wtóry złożyła w dniu 24 września 2002 r. do Izby Skarbowej skargę na bezczynność organu I instancji (w trybie jw.). Na skargę tę Izba Skarbowa odpowiedziała pismem z dnia 30 października 2002 r. (doręczonym w dniu 6 listopada 2002 r.), znak ... , w którym po raz wtóry stwierdziła, iż skarga jest nieuzasadniona. W piśmie tym Izba Skarbowa przytoczyła argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi, jednakże nie odpowiedziała na zarzuty zawarte w tymże uzasadnieniu. W szczególności nie odniosła się do zarzutów dotyczących naruszenia wszelkich możliwych zasad postępowania podatkowego (w tym zasad fundamentalnych), a swój werdykt oparła wyłącznie na brzmieniu art.21 ust.6 ustawy o podatku od towarów i usług, zdanie drugie. Z pisma tego wynika również, iż zakończono kontrole krzyżowe (rok czasu na skontrolowanie kilkunastu faktur !!!) oraz uzyskano potwierdzenie kart SAD 1A przez Urzędy Celne (sic !!!), na których to kartach potwierdzenie Urzędów Celnych figurowało już w chwili składania wniosków o zwrot podatku, a jedyną przeszkodą uniemożliwiającą zakończenie postępowań sprawdzających jest brak odpowiedzi niemieckich władz podatkowych. Należy postawić pytanie, czy brak odpowiedzi władz niemieckich oznaczał będzie przedłużenie terminu zwrotu podatku, aż do czasu upływu terminu przedawnienia ? Należy również zauważyć, iż ani pismo Izby Skarbowej ani akta sprawy nie zawierają żadnych informacji na temat okoliczności nasuwających wątpliwości co do zasadności zwrotu, albowiem za okoliczność taką nie można uznać faktu, iż przedmiotem działalności strony jest eksport. Gdyby zastosować rozumowanie reductio ad absurdum, należałoby stwierdzić, iż organy podatkowe każdy zwrot podatku poprzedzić winny pełną kontrolą wszystkich dokumentów, a także dostawców, odbiorców i urzędów celnych, albowiem bez takiej pełnej kontroli zawsze istniały będą wątpliwości, czy żądanie zwrotu podatku jest zasadne (bez takiej kontroli nie można wykluczyć ewentualnych nadużyć). W związku z tym przepis art.21 ust.6 zdanie pierwsze oraz art.21 ust.6a jest zbędny, albowiem termin zwrotu podatku uwarunkowany jest jedynie terminem zakończenia postępowania wyjaśniającego. Zatem ustawodawca działał nieracjonalnie (!?). Izba Skarbowa swoje pismo kończy konkluzją : „W przedmiotowych sprawach Urząd Skarbowy skorzystał z przysługującego mu prawa i przedłużył termin do dokonania zwrotu podatku na rachunek bankowy podatnika”. Niestety, ani w tym piśmie ani w działaniach organów podatkowych nie sposób doszukać się odpowiedzi na pytanie, a co z prawami podatnika zagwarantowanymi zarówno w Ordynacji podatkowej jak i w Konstytucji RP ? Czy organów tych nie obowiązują przepisy przywołanych wyżej aktów prawnych ? Czy organy te mają tylko prawa, a żadnych obowiązków ? Czy dopuszczalne jest przerzucanie na barki podatnika odpowiedzialności za opieszałość w działaniu administracji podatkowej, nawet w sytuacji, gdy za część tej opieszałości odpowiada administracja niemiecka ? Czy wolno skutkami tej opieszałości obciążać budżet (zatem wszystkich podatników), który po zakończeniu postępowania zapłaci stosowne odsetki ? Na poparcie słuszności skargi przytoczyć można wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 września 1999 r., sygn. akt I SAB/Wr 7/99. W uzasadnieniu tego wyroku przeczytać możemy m.in. : „(...)Po wejściu w życie w dniu 1 stycznia 1998 r. ustawy ordynacja podatkowa, jakiekolwiek czynności podejmowane przez organy podatkowe w stosunku do podatników muszą się mieścić w reżimie przepisów tej ustawy, która w sposób kompleksowy normuje postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające (art.1 uop). Zgodnie z przepisem art.272 pkt.3 ordynacji podatkowej, organy podatkowe pierwszej instancji dokonują czynności sprawdzających, mających na celu min. ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku postępowania wyjaśniającego, o którym stanowi art.21 ust.6 ustawy o VAT. Organ podatkowy ma bowiem ustalić, czy dane przedstawione w deklaracji VAT-7 przez podatnika odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny uzasadniający zwrot podatku w żądanej wysokości. Przepis art.277 uop stanowi zresztą jednoznacznie, że przepisy art.274-276 stosuje się odpowiednio w przypadku złożenia deklaracji lub wniosku w sprawie zwrotu podatku. Aczkolwiek dział V ustawy ordynacja podatkowa “Czynności sprawdzające” nie określa czasu trwania tych czynności, to uwzględniając, że czynności sprawdzające stanowią jedynie wstępną kontrolę podatkową o charakterze formalnym, postępowanie sprawdzające prowadzone w trybie art.21 ust.6 ustawy o VAT powinno być zakończone w terminie nie dłuższym od terminu załatwienia sprawy przewidzianego dla postępowania podatkowego wymagającego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, tzn. nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania sprawdzającego (por. art.139 §1 uop). Najpóźniej z upływem tego terminu (...), organ podatkowy powinien dokonać oceny zasadności żądanego przez podatnika zwrotu podatku tzn. zwrócić go podatnikowi na jego rachunek bankowy, w przypadku nie kwestionowania prawidłowości tego żądania lub wszcząć postanowieniem na podstawie art.165 §1 uop postępowanie podatkowe w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za miesiąc, którego dotyczy złożone przez podatnika rozliczenie z żądaniem zwrotu podatku, w przypadku zakwestionowania zasadności tego zwrotu. Postępowanie wyjaśniające (sprawdzające) prowadzone na podstawie art.21 ust.6 ustawy o VAT w zw. z art.277 uop może zakończyć się jedynie w jeden z wyżej podanych sposobów”. Zatem uzasadnione jest stwierdzenie, iż zaskarżona bezczynność organu podatkowego skutkuje naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego wymienionych na wstępie, jak również zasad Państwa Prawnego wynikających z Konstytucji RP (tamże). Należy również zwrócić uwagę, iż niniejsza skarga nie ma na celu wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznych decyzji organów podatkowych w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, lecz ma na celu nakłonienie organów podatkowych do dokonania wynikającej z przepisów prawa materialno-technicznej czynności zwrotu różnicy podatku, albowiem czas jaki upłynął od wydania tychże decyzji jest co najmniej kilkakrotnie dłuższy od czasu jaki przepisy Ordynacji podatkowej dają organom podatkowym na dokonanie czynności sprawdzających.
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Wypowiedź pełnomocnika strony
Wysoki Sądzie ! Wbrew temu, co zdaje się sugerować strona przeciwna w odpowiedzi na skargę, skarga ta nie ma na celu wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznych decyzji organów podatkowych w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku. Nawet jeżeli uznać, iż w chwili ich wydawania były to decyzje słuszne, z czym strona pośrednio zgodziła się nie zaskarżając tychże decyzji do Wysokiego Sądu, to okres czasu jaki minął od ich wydania uzasadnia w pełni zarzut bezczynności organu podatkowego, co w naszym odczuciu stanowi o dopuszczalności skargi złożonej w trybie art.16 ust.1 pkt.4 w związku z art.17 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Pogląd ten podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2000 r., o sygnaturze III SA 8344/98. Wysoki Sądzie ! Przypomnę, iż skarżący złożył, wraz z deklaracjami VAT-7, wnioski o zwrot podatku za miesiące od sierpnia do grudnia 2001 r. oraz za luty 2002 r. W każdym przypadku organ I instancji wydał był decyzje o przedłużeniu terminu zwrotu podatku do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, a organ II instancji w odpowiedzi na odwołania skarżącego decyzje te utrzymał w mocy. Skarżący, działając w zaufaniu do organów Państwa i wierząc, że już sam fakt złożenia odwołań, a poprzez to powiadomienie organu nadrzędnego o opieszałości organu I instancji, zmobilizuje ten ostatni do działania, nie zaskarżył do Wysokiego Sądu ostatecznych decyzji organu odwoławczego. Tym niemniej zaniepokojony przedłużającym się czasem trwania prostych, wręcz banalnych, czynności sprawdzających oraz wierząc w bezstronność organu odwoławczego, w dniu 30 stycznia 2002 r. złożył skargę na bezczynność organu I instancji i czekał cierpliwie na rychłe zakończenie tych czynności. Ponieważ skarga nie wywołała pożądanych skutków, a od momentu wszczęcia pierwszego z postępowań minął rok, skarżący po raz wtóry złożył w dniu 24 września 2002 r. skargę do Izby Skarbowej. Niestety skarga ta również nie doprowadziła do załatwienia sprawy i sprawa pozostała po dziś dzień nie załatwiona. Wysoki Sądzie ! Pierwotne decyzje o przedłużeniu terminu zwrotu podatku organ I instancji uzasadniał koniecznością przeprowadzenia kontroli krzyżowych u dostawców (kilkanaście faktur) oraz koniecznością uzyskania potwierdzenia przez organy celne kart 1A dokumentów SAD, co samo w sobie stanowi curiosum, albowiem karty te potwierdzenia takie już zawierały. Notabene, gdyby zachodziło podejrzenie sfałszowania tychże kart, to organem właściwym do załatwienia sprawy byłaby chyba prokuratura, a nie organy podatkowe. Ponadto w uzasadnieniach decyzji nie było mowy o sprawdzaniu zagranicznych kontrahentów skarżącego. Dopiero po pozytywnym dla skarżącego zakończeniu wspomnianych kontroli krzyżowych oraz sprawdzeniu dokumentów celnych, co trwało wiele, wiele miesięcy, organ I instancji nagle „zauważył” , że skarżący dokonuje eksportu do Niemiec i w związku z tym należy zwrócić się do niemieckich władz podatkowych o sprawdzenie niemieckich kontrahentów skarżącego. Ponadto wniosek Urzędu Skarbowego w tej sprawie datowany jest dopiero na 26 lutego 2002 r., a Minister Finansów pismo do niemieckich władz podatkowych wystosował dopiero 15 maja 2002 r., czyli po, bez mała, trzech miesiącach. Wysoki Sadzie ! Akta sprawy nie zawierają żadnych informacji na temat okoliczności nasuwających jakiekolwiek wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku. Zatem takie szczególne traktowanie mojego mocodawcy wytłumaczyć można jedynie na dwa sposoby : - albo dyskryminacją skarżącego, co równałoby się ze złamaniem wszelkich zagwarantowanych Konstytucją zasad Państwa Prawnego, - albo, niczym nieuzasadnioną, opieszałością organu podatkowego. Mam nadzieje, że chodzi jedynie o to ostatnie. Wysoki Sądzie ! Wierzytelność mojego mocodawcy względem budżetu to 115 tysięcy złotych, co jest dlań kwotą olbrzymią, a okres trwania czynności sprawdzających to już prawie półtora roku. Co będzie, jeżeli niemieckie władze podatkowe nie udzielą odpowiedzi jeszcze przez rok, dwa lata, a może dłużej ? Co stanie się z firmą mojego mocodawcy ? Czy w zaistniałej sytuacji, bez korzystnego dla mojego mocodawcy wyroku Wysokiego Sądu, organ podatkowy będzie mógł dokonać zwrotu, nawet gdyby zmienił zdanie ? Wysoki Sądzie ! Gdyby takie wydłużanie ponad wszelką miarę czynności sprawdzających zastosować do wszystkich eksporterów, to za sprawą takiej interpretacji przepisu art.21 ust.6 ustawy o podatku od towarów i usług, można byłoby doprowadzić do rychłego bankructwa większości z nich oraz do załamania polskiego eksportu. Czyżby takie działanie organów podatkowych stanowiło początek „włoskiego strajku” pracowników tychże organów ? Wysoki Sądzie ! Organ podatkowy swą opieszałość usprawiedliwia brzmieniem przepisów art.21 ust.6-6a ustawy o podatku od towarów i usług, traktowanych wybiórczo, w oderwaniu od przepisów Ordynacji podatkowej oraz Konstytucji RP. Czyżby te ostatnie obowiązywały tylko podatników ? Między bajki należy również włożyć, zawartą w pismach i wydanych decyzjach, myśl że gwarancją sprawnego przebiegu czynności sprawdzających są odsetki należne podatnikowi w przypadku pomyślnego zakończenia tychże czynności, albowiem odsetki te obciążają budżet, czyli wszystkich podatników, a nie kieszeń urzędnika, który dopuścił się opieszałości. Zatem jedyną nadzieją na zmianę tego stanu rzeczy jest orzecznictwo. Wierzę, iż wyrok wydany przez Wysoki Sad doprowadzi do zdyscyplinowania organów podatkowych w tym zakresie. Wysoki Sądzie ! Podtrzymuję skargę.
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Wyrok NSA z dnia 4 marca 2003 r., sygn. akt I SAB/Łd 23/02
Przewodniczący : Sędzia NSA P. Kiss
Sędziowie NSA : A. Cudak (sprawozdawca), T. Porczyńska

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi Wydział I po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2003 r. sprawy ze skargi X na bezczynność Urzędu Skarbowego Ł. w przedmiocie nie załatwienia w terminie sprawy zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od sierpnia do grudnia 2001 r. oraz miesiąca lutego 2002 r.
1.) zobowiązuje Urząd Skarbowy Ł. do zakończenia w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia wyroku spraw w zakresie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za okres od sierpnia do grudnia 2001r. oraz miesiąca lutego 2002r.;
2.) zasądza od Urzędu Skarbowego Ł. na rzecz skarżącego kwotę 5 ( pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

UZASADNIENIE

Podatnik X w złożonych deklaracjach VAT-7 za miesiące sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2001 r. oraz luty 2002 r., wykazał nadwyżki podatku naliczonego nad należnym i jednocześnie złożył wnioski o dokonanie ich zwrotu na rachunek bankowy. Urząd Skarbowy Ł. w niniejszej sprawie uznał, że istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w ramach którego wystąpił do Urzędów Skarbowych właściwych dla sprzedawców firmy ,,X” o przeprowadzenie kontroli krzyżowych, dotyczących ustalenia prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług przez te podmioty. Dodatkowo zwrócono się do Urzędów Celnych o potwierdzenie wiarygodności kart 1 A dokumentów SAD. Z powyższych powodów Urząd Skarbowy Ł. decyzjami przedłużył termin do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2001 r. oraz luty 2002 r. do czasu zakończenia postępowań wyjaśniających. Izba Skarbowa, po rozpoznaniu odwołań podatnika, utrzymała w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

W dniu 30 stycznia 2002 r. podatnik złożył do Izby Skarbowej skargę, w trybie art.141 §1 Ordynacji podatkowej, na nie załatwienie przez organ podatkowy sprawy we właściwym terminie. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa stwierdziła, iż jest ona nieuzasadniona.

W dniu 5 grudnia 2002 r. podatnik wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Urzędu Skarbowego Ł. w sprawie materialno-technicznej czynności zwrotu różnicy podatku, zgodnie z art. 21 ust. 6 1 6a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, za miesiące sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2001 r. oraz luty 2002 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie Urzędu Skarbowego Ł. do dokonania czynności zwrotu różnicy podatku. Autor skargi wskazał, ze zaskarżona bezczynność organu podatkowego prowadzi do naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczegó1ności art. 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50, z późn., zm.) oraz przepisów dotyczących postępowania, a w szczegó1ności art. 120, art. 121 § 1, art.124, art.125 §1-2, art.139, art.187 §3, art.277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137 poz. 926, z późn. zm.), a poprzez to również art.2, art.7 oraz art.2 17 - w związku z art.8 ust.2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Urząd Skarbowy wniósł o jej oddalenie nie uznając zasadności zarzutów zawartych w skardze. Organ podatkowy wskazał, że postępowania wyjaśniające dotyczące sprawdzania faktur zakupu zakończono. Do wyjaśnienia pozostał stan faktyczny obejmujący sprzedaż eksportową do Niemiec na podstawie ustnych ustaleń pomiędzy podatnikiem a jego kontrahentami. Podatnik nie posiada bowiem żadnych umów pisemnych, które umożliwiłyby przyspieszenie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie. Należności za eksportowane towary, co do zasady uiszczane są, w formie gotówkowej, które następnie podatnik wpłaca na swój rachunek bankowy. W ocenie Urzędu powołane okoliczności potwierdzają istnienie wątpliwości uzasadniających zasadność żądania zwrotu, a w konsekwencji przedłużenie terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Eksportem towarów w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług jest potwierdzony przez graniczny urząd celny wywóz towarów z polskiego obszaru celnego w wykonywaniu czynności określonych w art.2 ust.1 i 3 ustawy. Co jednoznacznie wskazuje, że nie każdy wywóz towarów uznany może być za czynność objętą, ustawą. Dla ustalenia stanu faktycznego, uzasadniającego przyjęcie tezy, iż dokonywano czynności eksportu towarów, Urząd Skarbowy Ł. uznał za konieczne wystąpienie za pośrednictwem Izby Skarbowej do Ministerstwa Finansów o skierowanie zapytania do odpowiednich władz podatkowych i celnych Niemiec, celem potwierdzenia sprzedaży eksportowej dokonywanej przez firmę ,,X”. Do dnia składania odpowiedzi na skargę nie otrzymano jeszcze odpowiedzi dotyczącej zagranicznych kontrahentów. Uzyskanie powyższych informacji jest niezbędne dla oceny zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług na podstawie art. 21 ust. 6, albowiem tylko w ten sposób można ustalić stan faktyczny dotyczący sprzedaży eksportowej do Niemiec wobec braku dokumentów regulujących zasady tej sprzedaży eksportowej. Urząd Skarbowy z przyczyn leżących po stronie podatnika nie może dokonać ustalenia, czy stan faktyczny przedstawiony w złożonych deklaracjach podatkowych VAT-7 odzwierciedla rzeczywisty stan faktyczny uzasadniający żądanie zwrotu w terminach, o których mowa w treści przepisu art. 139 Ordynacji podatkowej. Podatnik w toku czynności sprawdzających, kontrolnych nie przedstawił treści umów oraz dowodów zapłaty wystawionych przez kontrahentów zagranicznych. Uniemoż1iwiając w ten sposób zakończenie postępowania wyjaśniającego bez konieczności występowania do odpowiednich władz podatkowych w Niemczech, powodując w ten sposób przedłużenie postępowania wyjaśniającego. Dlatego też w ocenie Urzędu przedłużenia terminów zakończenia postępowań wyjaśniających w zaskarżonym stanie faktycznym następuje z przyczyn niezależnych od organu podatkowego i nie podlega wliczeniu do terminów załatwienia sprawy na podstawie art. 139 §4 Ordynacji podatkowej in fine.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu podatkowego, polegająca na nie wypłaceniu podatnikowi zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy. Należy uznać, że skarga na bezczynność co do materialno-technicznej czynności zwrotu różnicy podatku jest dopuszczalna, stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Zwrot ten jest bowiem czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uznania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa (zob. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2000 r., III SA 8344/98).

Przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) określają, że w sytuacji, gdy podatnik składa deklarację VAT-7, w której wykazał do zwrotu na rachunek bankowy nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, to Urząd Skarbowy, zgodnie z art. 21 ust. 6 in principio omawianej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 26 marca 2002 r.), ma 25 dni na dokonanie zwrotu. Jest to czas przyznany organom podatkowym na weryfikację samoobliczenia dokonanego przez podatnika w deklaracji podatkowej. Pierwotnie było tych dni 15 a obecnie w zasadzie ten okres wynosi 60 dni. Przed upływem tego terminu, liczonego od 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, Urząd Skarbowy musi zwrócić różnicę podatku na rachunek bankowy, bądź też przedłużyć ten termin w trybie art. 21 ust. 6 zdanie drugie ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, Urząd Skarbowy może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Aktualnie w judykaturze ukształtował się jednolity pogląd, że przedłużenie terminu zwrotu następuje w ramach czynności sprawdzających w formie postanowienia (zob. uchwały składu siedmiu sędziów NSA: z dnia 22 kwietnia 2002 r., FPS1/02, ONSA 2002, nr 4, poz. 135 oraz z dnia 22 kwietnia 2002 r., FPS5/02, ONSA 2002, nr 4, poz. 137). W przypadku, gdyby Urząd Skarbowy nie dokonał żadnej z powyższych czynności, to zgodnie z art.21 ust.7 różnicę podatku nie zwróconą w terminie, o którym mowa w ust. 6 w zdaniu pierwszym, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą, oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych.

W niniejszej sprawie organ podatkowy, w przepisanym terminie, wydał decyzje o przedłużeniu terminu zwrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. W judykaturze przyjmuje się, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 21 ust. 6 zdanie drugie, następuje w ramach czynności sprawdzających, określonych w dziale V ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (zob. uchwała NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., FPS 5/0 1). Przeprowadzone jest bowiem sprawdzenie mające na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności deklaracji ze stanem faktycznym. Przepisy działu V Ordynacji podatkowej nie określają, terminu trwania postępowania wyjaśniającego. Kwestii tej nie reguluje również przepis art.21 ust.6 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym należy przyjąć, że w tym zakresie odpowiednie zastosowanie będą miały przepisy działu IV Ordynacji podatkowej o postępowaniu podatkowym, a mianowicie art.139-142 dotyczące terminów załatwienia sprawy. Wprawdzie w piśmiennictwie podkreś1a się, że zgodnie z art.280 Ordynacji podatkowej w sprawach nieuregulowanych w dziale V, dotyczącym czynności sprawdzających, stosuje się odpowiednio niektóre przepisy postępowania podatkowego ale nie ma odesłania do przepisów rozdziału IV, dotyczącego terminów załatwienia spraw (zob. G. Borkowski, Przedłużenie terminów zwrotu, Mon. Podat. 2001, nr 11, s.41). Jednakże trudno uznać za uzasadniony pogląd, że postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 21 ust. 6 zdanie 2, nie posiada żadnych ograniczeń czasowych. Zwłaszcza w sytuacji, gdy merytoryczne rozpoznanie sprawy podatkowej ma ściśle określone ramy czasowe. Dlatego należy uznać, że postępowanie wyjaśniające przewidziane w powyższym przepisie powinno zostać zakończone w terminie określonym w art.139 Ordynacji podatkowej. Zresztą tego stanowiska me kwestionuje również strona przeciwna w niniejszym postępowaniu. Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w judykaturze (zob. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2000 r., III SA 1/99; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1999 r., I SAB/Wr 33/98).

Uwzględniając powyższe należy uznać, że od dnia upływu terminu do złożenia przez podatnika deklaracji VAT-7 rozpoczyna swój bieg termin do zwrotu różnicy podatku. Zgodnie z art. 21 ust. 6 in principio ustawy o podatku od towarów i usług, który to przepis pełni podobną rolę jak w postępowaniu podatkowym art.139 §1 Ordynacji podatkowej, Urząd Skarbowy ma 25 dni na dokonanie zwrotu, uprzednio sprawdziwszy zasadność tego zwrotu. W przypadku nie dokonania w tym terminie zwrotu, Urząd Skarbowy powinien, stosownie do treści art.21 ust.6 zdanie 2 powyższej ustawy, wydać postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Unormowanie to jest podobne jak w postępowaniu podatkowym art. 140 Ordynacji podatkowej. Dlatego też postanowienie wydane w trybie art.21 ust.6 zdanie 2 powinno zawierać przewidywany termin zakończenia postępowania wyjaśniającego, analogicznie jak w przypadku art.140 §1 in fine Ordynacji podatkowej. Przy czym termin ten powinien być wyznaczony przy uwzględnieniu zasady szybkości postępowania art.125 oraz treści art.139 §1 Ordynacji podatkowej. W przypadku nie dotrzymania uprzednio wyznaczonego terminu Urząd Skarbowy, stosując odpowiednio art.140 Ordynacji podatkowej ma obowiązek zawiadomić podatnika o niezałatwieniu sprawy w terminie, wskazać przyczyny niedotrzymania terminu i wskazać nowy termin zakończenia postępowania wyjaśniającego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że organ podatkowy, przedłużając termin zwrotu różnicy podatku, nie określił daty zakończenia postępowania wyjaśniającego. Postępowania te trwają, już ponad rok czasu. Podatnik nie został zawiadomiony w trybie i formie przewidzianej w art.140 §1 Ordynacji podatkowej. Nie zawiadomiono podatnika o przyczynach niezałatwienia sprawy oraz nie wyznaczono nowego terminu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Urzędu Skarbowego opóźnienie w zakończeniu postępowania zostało spowodowane przyczynami niezależnymi od organu podatkowego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wskazała, że z przyczyn leżących po stronie podatnika nie można dokonać szybko weryfikacji deklaracji. Skarżący bowiem tak ukształtował swoje stosunki handlowe z kontrahentami z Niemiec, że konieczne jest występowanie do władz podatkowych tego państwa. Stąd też okres tego opóźnienia nie wlicza się, zgodnie z art.139 §4 Ordynacji podatkowej, do terminu załatwienia sprawy. Argumentacja ta nie może odnieść zamierzonego skutku w postaci oddalenia skargi. Podatnik ma prawo wyboru formy dokonania czynności handlowych. Sam fakt kontaktów handlowych z kontrahentem z Niemiec nie może usprawiedliwiać przedłużającego się postępowania. Trzeba bowiem podkreślić, że możliwość przedłużenia zwrotu podatku w trybie art. 21 ust.6 zdanie 2 stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w zdaniu pierwszym tego przepisu. Samo zaś postępowanie wyjaśniające powinno przebiegać bez zbędnej zwłoki z zachowaniem terminów załatwienia sprawy określonych w art.139 i 140 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art.141 §1 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub ustalonym na podstawie art.140 stronie służy skarga do organu podatkowego wyższego stopnia. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, .postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności. Fakt, .iż organ podatkowy nie załatwiając sprawy w terminie nie zawiadomił skarżącego o przyczynach niedotrzymania terminu oraz nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy sprawia, że w niniejszej sprawie zachodzi bezczynność organu podatkowego.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 26 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Niebezpieczny dryf
Na 49. posiedzeniu w dniu 20 maja 2003 r. Sejm uchwalił 230 głosami, przy 149 głosach sprzeciwu (6 wstrzymujących się), ustawę o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, a w dniu 22 maja 2003 r. tekst ustawy przekazany został Prezydentowi i Marszałkowi Senatu. Na temat projektu ustawy wypowiadaliśmy się na łamach naszego biuletynu już kilkakrotnie. Nasze szczególne zastrzeżenia budziły zagrożenia konstytucyjnych praw i swobód Obywateli, jakie niesie za sobą ta ustawa, ale również ogólne tendencje zmian w systemie podatkowym, który niebezpiecznie dryfuje w kierunku raf państwa policyjnego.

Niestety, w toku prac legislacyjnych projekt uległ zmianom zgoła kosmetycznym, a ustawa budzi ogromną ilość zastrzeżeń, o czym świadczy zresztą arytmetyka głosowań (zaledwie 60% poparcie). Niektóre z tych zastrzeżeń przedstawione zostały w zamieszczonym poniżej bardzo interesującym krytycznym tekście autorstwa, znanej naszym Czytelnikom, Barbary Marianowskiej posła IV kadencji, członka sejmowej Komisji Finansów Publicznych.

Jerzy Andrzej Tomczak
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
.
Zgodzić się można że stanowiskiem rządu, że projekt ten jest ostatnim etapem realizacji programu ˝Przede wszystkim przedsiębiorczość˝, który jak uważają nieliczni członkowie rządu, legł już w gruzach. Natomiast, nie można się zgodzić ze stwierdzeniem rządu, że propozycje rządowe zapewnią poprawę ściągalności należności budżetowych, czy też wzmocnią instytucjonalnie polską administrację podatkową. Zakładane wzmocnienie i usprawnienie administracji podatkowej odbędzie się kosztem praw i wolności obywatelskich przy całkowitym zignorowaniu zasady proporcjonalności. Niejasne i niekonkretne rozwiązania zawarte w projekcie ustaw dotyczą szeregu postanowień, a mianowicie:

1. Powołaniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych (WKS).

Zarówno skład Kolegium, zakres jego zadań (m.in. uzgadnianie planów kontroli i ich realizacji wraz z typowaniem podmiotów do kontroli), jak również brak dla niego formy prawnej implikuje pytania: Dlaczego WKS-y nie zostały usytuowane w systemie organów państwa ? Dlaczego w posiedzeniach WKS proponowany jest udział wojewody, który nie sprawuje zwierzchnictwa w stosunku do administracji podatkowej, a jest niewątpliwie elementem ideologiczno-politycznym w tym gremium? Na czym będzie polegać sprawdzian obiektywizmu typowanych do kontroli podmiotów? Na te pytania przedstawiciele rządu nie udzielili wyczerpującej odpowiedzi i nie chcieli się zgodzić na poprawki zgłaszane przez opozycję. Należy przypomnieć i pytać, dlaczego zamiast tworzenia WKS nie został do tej pory przygotowany kompleksowy program zasad planowania kontroli z uwzględnieniem strategii działania służb odpowiedzialnych za kontrolę podatkową w Polsce? System ten realizowany w ramach programu Phare 2002 miał być wdrożony w kwietniu 2003 roku. System ten jak to wynika z informacji dot. przygotowań polskiej kontroli skarbowej do członkostwa w UE ma spowodować między innymi pożądaną poprawę skuteczności doboru podmiotów do kontroli, a także poprawę koordynacji działań kontrolnych między organami prowadzącymi kontrolę podatkowe. W kontekście powstania WKS-ów główny zarzut dotyczy wyboru drogi reform; zamiast systemu realizowanego i finansowanego w ramach PHARE, próbuje się stworzyć ciało o niejasnym statusie prawnym z kompetencjami zagrażającymi podstawowym prawom i wolnościom obywatelskim.

2. Powołaniu wywiadu skarbowego o dużych możliwościach operacyjnych w celach prewencyjnych (art. 36 ust. 2) jest próbą prawnego usankcjonowania możliwości pełnej inwigilacji obywateli bez kontroli sądowej i parlamentarnej.

Zastrzeżenia budzi zakres niekontrolowanej sądownie swobody użycia środków ingerujących w prawa i wolności obywatelskie, bowiem nie jest niczym usprawiedliwiona nieograniczona swoboda w podejmowaniu działań operacyjnych oraz nieograniczony zakres uprawnień wywiadu skarbowego do uzyskiwania, gromadzenia, przetwarzania i wykorzystywania informacji o osobach, dochodach, obrotach, rzeczach i prawach majątkowych podmiotów podlegających kontroli w celu ustalania należności podatkowych, przy jednoczesnym braku sądowej kontroli użycia środków operacyjnych. Należy jednak przyznać, iż niektóre rozwiązania dotyczące wywiadu skarbowego mające np. służyć wykrywaniu i ściganiu przestępstw przy użyciu środków operacyjnych są potrzebne. I tutaj jak poprzednio poprawki opozycji zarówno Komisja jak i rząd odrzucił.

3. Zmian zakresu podmiotowego kontroli skarbowej.

Tutaj nie jest bez znaczenia fakt, że nie ustalono do dzisiaj standardów, zasad, ani procedur obsługi podatnika w urzędach utworzonych do obsługi „dużych podmiotów”. Propozycje rządu zmierzają do wyłączenia z zakresu podmiotowego kontroli skarbowej tzw. „dużych podatników” (których przychód netto wynosi co najmniej 5 mln euro) i włączenia ich do wyspecjalizowanych urzędów skarbowych w zakresie ich kompleksowej obsługi i kontroli podatkowej „on line” polegającej na wykrywaniu przypadków nie wypełnienia powinności podatkowych przez te podmioty. Zastrzeżenia budzi rezultat takich zmian, bowiem znowu wracamy do starego systemu sprzed roku 1992, kiedy kontrolę podatkową wykonywano w ramach administracji skarbowej. Zarzut w kontekście zmian w podmiotowym zakresie kontroli skupia się więc na piętnowaniu propozycji atawistycznych w systemie kontroli skarbowej. Trzeba też zaznaczyć, że nie ułatwiamy życia podatnikowi, bowiem w dalszym ciągu może nastąpić zbieg kontroli, realizowanych przez Urząd Skarbowy ds.„dużych podatników”, US, UKS, czy też organy administracji celnej.

4. Przejęciu przez służbę celną od organów kontroli skarbowej obowiązków związanych ze szczególnym nadzorem podatkowym.

Stwierdzenie, że rozwiązania te są podyktowane dostosowaniem polskiego prawa do prawa Unii Europejskiej, jest sprzeczne z opinią wydaną przez sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej panią prof. Danutę Hübner. Unia nie ingeruje w organizację służb skarbowych i celnych swoich członków. Projekt wyłącza akcyzę z kompetencji urzędów skarbowych i przekazuje do kompetencji urzędów celnych. Jest to zmiana pozbawiona racjonalnego uzasadnienia. Wymiar i pobór podatku jest czymś dalece różnym od kontroli przywozu towarów na polski obszar celny i wywozu towarów z polskiego obszaru celnego. Szczególny nadzór podatkowy jest formą kontroli skarbowej, która była częścią aparatu podatkowego, a jego rola ściśle wiązała się z podatkiem akcyzowym oraz podatkiem od gier. Zmiany proponowane przez rząd mogą prowadzić do chaosu. Jak ma się dokonywać owa sugerowana przez rząd poprawa skuteczności działania skoro nie przewiduje się dla szczególnego nadzoru żadnych dodatkowych uprawnień czy nowych form działania i nie tworzy się dodatkowych mechanizmów kontroli, czy też egzekwowania wykonywania obowiązków innych niż dotychczas ?.

Barbara Marianowska
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Farwater, czy oliwa wylana na wzburzoną toń ?
9 czerwca b.r. środki masowego przekazu doniosły o zaprezentowanym przez Premiera nowym programie rządzącej ekipy. Rozważana jest możliwość wprowadzenia podatku liniowego (pisaliśmy o nim w numerze 1/2003 naszego biuletynu), choć dotychczas na możliwość taką Minister Finansów reagował wręcz alergicznie, oraz przeniesienie centrum decyzji gospodarczych z Ministerstwa Finansów do Ministerstwa Gospodarki. Realizacja tego programu wiązałaby się z koniecznością wprowadzenia znaczących zmian w obowiązującym prawie. Jeżeli propozycja ta traktowana ma być serio, to zmieniona winna być również omawiana w artykule powyżej ustawa o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych. Może, przy okazji tych zmian uda się ominąć opisywane przez nas „rafy państwa policyjnego”, co poddajemy pod rozwagę Ustawodawcy.

Otwarte pozostaje natomiast pytanie, czy nowe propozycje obecnej ekipy oznaczają, że znaleźliśmy wreszcie bezpieczny „farwater”, czy to tylko oliwa wylana na wzburzoną toń ?

Jerzy Andrzej Tomczak
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry

Redaguje zespół : Renata Romanowska, Jerzy Andrzej Tomczak
Adres redakcji : 90-539 Łódź, ul. Żwirki 17, e-mail : taxpage@doradcypodatkowi.pl

Wydawca: Centrum Doradztwa Podatkowego "ROMANOWSKA & TOMCZAK" s.c.
               90-539 Łódź, ul. Żwirki 17, e-mail : rom-tom@doradcypodatkowi.pl

ISSN 1644-1605  © Copyright by "ROMANOWSKA & TOMCZAK". Wszelkie prawa zastrzeżone.

Artykuły zamieszczone w biuletynie "TAX PAGE" zawierają wyłącznie poglądy ich autorów i nie stanowią obowiązującej wykładni prawa.

 

Login:
Hasło:
Chcę otrzymywać bezpłatnie kolejne numery biuletynu na zasadach określonych w Regulaminie
Rezygnuje
Czy wszyscy podatnicy zdążą przygotować się do JPK?