e-mail: taxpage@doradcypodatkowi.pl « Doradcy podatkowi Archiwum Wtorek, 11-12-2018
Wydania archiwalne
Nr 5/2003 (14)
Łódź, dnia 23 czerwca 2003 r.
Wyświetlono: 15712 razy
Spis Treści
Artykuł wstępny
Czerwcowy numer biuletynu otwieramy krytycznym artykułem Barbary Marianowskiej na temat kontrowersji, jakie wywołała obowiązująca od 1 stycznia 2003 r. nowelizacja ustawy o kontroli skarbowej, a zwłaszcza interpretacja jej przepisów dokonana przez Departament Kontroli Skarbowej Ministerstwa Finansów pismem z 30 grudnia 2002 r. (zamieszczonym w biuletynie).
Publikujemy również - pióra tejże Autorki - artykuł, o uchwalonej przez Parlament nad wyraz kontrowersyjnej ustawie o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych ... , będący zarazem swego rodzaju „listem otwartym" do Prezydenta RP, który może okazać się ostatnią „deską ratunku" w sytuacji tytułowego „psucia Państwa".
Numer zamykamy artykułem na - równie kontrowersyjny - temat terminów odliczenia podatku naliczonego zawartego w tzw. „fakturach medialnych".

Redakcja
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Procedura przeprosin – nowa instytucja prawa procesowego ?
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., przewiduje prowadzenie przez organy kontroli skarbowej postępowania kontrolnego wszczynanego, co do zasady, w formie postanowienia (art.13). Specyfika kontroli skarbowej znalazła swoje odzwierciedlenie w uregulowaniach ustawy dotyczących postępowania kontrolnego (rozdział 3).
Obok wielu innych rozwiązań właściwych temu postępowaniu, można w szczególności wskazać sposób zakończenia postępowania kontrolnego skarbowego uregulowany przepisem art.24 ustawy o KS, w którym stanowi się, iż: organ kontroli skarbowej wydaje:
- decyzje w rozumieniu ustawy Ordynacja podatkowa, gdy ustalenia dotyczą podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetu, których określanie lub ustalanie należy do właściwości urzędów skarbowych,
- wynik kontroli – gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości innych, niż wymienione wyżej.
Zgodnie z przepisem art.31 ust.1 ustawy o KS w zakresie nieuregulowanym (w tej ustawie) do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa.
W ust.2 tego artykułu zapisano – całkowicie zresztą zbędnie – wskazówkę, co do odpowiedniego stosowania tych przepisów. Zgodnie z tym zapisem użyte w ustawie o KS określenie „postępowanie kontrolne prowadzone przez organ Kontroli Skarbowej” oznacza, w odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy – Ordynacja Podatkowa, „postępowanie podatkowe lub kontrolę podatkową” w rozumieniu tej ustawy. Ten niefortunny zapis (art.31 ust.2 ustawy o KS), w zamyśle ustawodawcy zmierzający do ujednolicenia postępowań; kontroli skarbowej (postępowania kontrolnego z ustawy o KS) z regulacjami ustawy – Ordynacja Podatkowa dotyczącymi postępowania podatkowego i kontroli podatkowej; wywołał daleko idące skutki w zakresie zgodności z prawem działań organów kontroli skarbowej.

W sposób całkowicie nieuzasadniony, z przepisu art.31 ust.1 i 2 ustawy o KS, Departament Kontroli Skarbowej Min. Fin. wywiódł prawo organów kontroli skarbowej do wszczynania na pewnym etapie kontroli skarbowej postępowania podatkowego, gdy ustalenia kontroli wskazują na konieczność wydania decyzji w zakresie podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetu państwa, których określanie lub ustalanie należy do właściwości urzędów skarbowych (zamieszczone poniżej pismo Dep. KS znak: KS 9/03/448/RT/JS/02 z dnia 30 grudnia 2002 roku).
Takie rozwiązanie budzić musi poważne wątpliwości już z tego tylko powodu, że opisany wyżej przepis art.31 ustawy o KS dotyczy odpowiedniego stosowania przepisów ustawy – Ordynacja Podatkowa do postępowania kontroli skarbowej, a żadne inne przepisy nie przewidują właściwości organów kontroli skarbowej do wszczynania i prowadzenia postępowań podatkowych.
Decyzje kończące tak prowadzone postępowania spotykają się z zarzutem rażącego naruszenia prawa, co skutkuje ich nieważnością. Można przypuszczać, że zostały źle odczytane intencje ustawodawcy zapisane w przepisie art.31 ustawy o KS. Przez zawarte w nim zapisy zmierzał on bowiem do ujednolicenia postępowań przy zachowaniu specyfiki postępowania kontrolnego – skarbowego (postępowanie jednofazowe). W zakresie nieuregulowanym w ustawie o KS stosowane być winny odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja Podatkowa z tym, że w zależności od etapu tego postępowania odpowiednie zastosowanie znalazłyby przepisy dotyczące kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego. Zawsze jednak postępowanie kontrolne prowadzone przez organ kontroli skarbowej kończyć się winno wydaniem decyzji lub wyniku kontroli, tak jak reguluje to przepis art.24 ustawy o KS. Zaistniała sytuacja wymaga bezzwłocznego skorygowania, a już na pewno nie należałoby z tym zwlekać do przewidywanego wejścia w życie – z dniem 1 lipca br. – zmiany ustawy o KS. Albowiem dalsze stosowanie w praktyce wytycznych wzmiankowanego wyżej pisma Dep. KS Min. Fin. traktującego o dwufazowym postępowaniu prowadzonym przez organy kontroli skarbowej powoduje wydłużenie, utrudnienie i zbiurokratyzowanie postępowania, częstokroć jego pozorowanie, zwłaszcza w jego drugiej fazie, a nade wszystko spotyka się z zarzutami rażącego naruszenia prawa (art.15,16,123 par.1 ustawy Ordynacja Podatkowa).

Postępowania podatkowe i decyzje wydane po 1 stycznia 2003 r. przez dyrektorów UKS (organy kontroli skarbowej) stosujących się do zaleceń p.o. Dyrektora Dep. Kontroli Skarbowej w Ministerstwie Finansów dr Sylwestra Zająca (pismo znak: KS 9/03/448/RT/JS/02) doprowadziły do rażących naruszeń prawa. W piśmie tym Departament Kontroli Skarbowej przedstawił wykładnię według której kontrolę skarbową winno się prowadzić na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej rozdziału „kontrola podatkowa” – jedno postępowanie administracyjne. A po zakończeniu postępowania kontrolnego wszcząć „postępowanie podatkowe” – drugie postępowanie administracyjne. Prowadzenie kontroli według tej wykładni było nieprawidłowe (dualizm) co uzasadniono poniżej.

1. Organy kontroli skarbowej tj. dyrektorzy UKS nie wydawali inspektorom, oraz pracownikom, wykonującym czynności kontrolne upoważnień do przeprowadzania postępowania podatkowego, co było naruszeniem art.143 §1 ustawy Ordynacja podatkowa. („Organ podatkowy może upoważnić pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydania decyzji, postanowień i zaświadczeń”).
2. Organy kontroli skarbowej nie wydawały postanowień o włączeniu dowodów z kontroli podatkowej do postępowania podatkowego, co było niezgodne z art.216 §1 ustawy Ordynacja podatkowa („W toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. §2. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.”).
3. Organy kontroli skarbowej nie wydając postanowień o włączeniu dowodów z kontroli podatkowej do postępowania podatkowego uniemożliwiały stronie branie czynnego udziału i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co było niezgodne z :
- art.123 §1 - ustawy Ordynacja podatkowa („Organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.”).
- art.200 §1 - ustawy Ordynacja podatkowa („Przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.”).
4. Organy kontroli skarbowej po tak wadliwie prowadzonym postępowaniu wydawały decyzje zgodnie z art.207 §1-§2 ustawy Ordynacja podatkowa („Organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji.”), w związku z art.24 ust.1 ustawy o kontroli skarbowej.

W wyniku tak wszczętego i przeprowadzonego postępowania podatkowego wszystkie decyzje wydane po dniu 1 stycznia 2003 r. przez organy kontroli skarbowej zawierały wadę naruszenia właściwości rzeczowej, której to właściwości organy winny przestrzegać z urzędu (art.15-16, a także art.123 §1 ustawy - Ordynacja podatkowa), albowiem po wszczęciu postępowania podatkowego organ kontroli skarbowej bez żadnych czynności w tym postępowaniu wzywał podatnika do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, podczas gdy w postępowaniu tym nie zebrał żadnego materiału dowodowego ani też w formie przewidzianej prawem nie włączył do tego postępowania materiału dowodowego zebranego ewentualnie w innych postępowaniach (kontroli podatkowej). Powyższe nosi cechy pozorowania prowadzenia postępowania podatkowego i nonszalancji w odniesieniu do zasad i reguł postępowania przed organami państwa.

Nadto organ kontroli skarbowej prowadząc postępowania podatkowe zlecał ich prowadzenie pracownikom jednostek organizacyjnych, którzy dokonując przewidzianych prawem procesowym czynności, wykonywali je bez jakiegokolwiek upoważnienia organu. Świadczyć to może tym dobitniej o tym z jakim stosunkiem do norm prawnych odnoszą się – działający z polecenia Dep. KS Min. Fin.
Dowodem na słuszność powyższych zarzutów jest wniesiona przeze mnie poprawka dotycząca procedury w ustawie o kontroli skarbowej, a także poprawka zgłoszona przez rząd podczas prac komisji finansów publicznych w dniu 8.04.2003 r. nad ustawą o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych.

Pozostaje tylko zapytać:

Ile będzie kosztować budżet państwa ten bubel prawny i kolejny pilotażowy eksperyment Ministerstwa Finansów ? W jaki sposób zachwalana przez rząd poprawa w ujednoliceniu procedur miała się zrealizować ? Co zrobi Ministerstwo Finansów z obarczonymi rażącą wadą prawną decyzjami wymiarowymi ? Może wymyśli procedurę przeprosin ?

Barbara Marianowska
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Pismo Ministerstwa Finansów z dnia 30 grudnia 2002 r., KS 9/03/448/RT/JS/02
Panie/Panowie Dyrektorzy
Urzędów Kontroli Skarbowej
wszyscy

W dniu 1 stycznia 2003 r. wejdzie w życie ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Ustawa ta ujednolica tryb postępowania kontrolnego z kontrolą podatkową i postępowaniem podatkowym w rozumieniu ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez zmiany dokonane w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej polegające na :
- wykreśleniu przepisów art. 14 i 15-23 ustawy o kontroli skarbowej,
- zmianie przepisów art. 13, 24, 26, 27, 28 i 31 ustawy o kontroli skarbowej.
W związku z powyższym Departament Kontroli Skarbowej, uwzględniając opinię Departamentu Systemu Podatkowego, przedstawia stanowisko w poniższych sprawach.

1. POSTĘPOWANIA KONTROLNE W SPRAWACH KOŃCZONYCH DECYZJĄ (ART. 24 PKT l).
Zgodnie z art.13 ustawy o kontroli skarbowej wszczęcie postępowania kontrolnego następuje w formie postanowienia. W świetle przepisu art.31 ust.2 pkt. 3 ustawy o kontroli skarbowej, do postępowania kontrolnego w sprawach kończonych decyzją należy stosować odpowiednio przepisy działu VI - Kontrola podatkowa ustawy - Ordynacja podatkowa.
Przebieg postępowania kontrolnego będzie dokumentowany w protokole, o którym mowa w art.90 ustawy Ordynacja podatkowa.
Następnie kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu będzie mógł w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia. Kontrolujący, tj. zgodnie z art.31 ustawy o kontroli skarbowej w zw. z art.291 §2 ustawy - Ordynacja podatkowa, inspektor kontroli skarbowej, będzie obowiązany rozpatrzyć zastrzeżenia i w termie 14 dni od dnia ich otrzymania zawiadomić kontrolowanego o sposobie ich załatwienia.
Ponadto termin ważności upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych (art.13 ust.3 i 7 ustawy o kontroli skarbowej) powinien być określany w taki sposób, aby upoważnienie było aktualne na każdym etapie postępowania kontrolnego, do momentu jego zakończenia. Postępowanie kontrolne będzie uznawane za zakończone:
1) w przypadku złożenia przez kontrolowanego zastrzeżeń lub wyjaśnień - w dniu doręczenia kontrolowanemu zawiadomienia o sposobie ich załatwienia,
2) w przypadku nie złożenia przez kontrolowanego zastrzeżeń lub wyjaśnień - w dniu upływu terminu do przedstawienia zastrzeżeń lub wyjaśnień (art.31 ust l ustawy o kontroli skarbowej w zw. z art.291 §4 ustawy - Ordynacja podatkowa).
Po zakończeniu postępowania kontrolnego organ kontroli skarbowej na podstawie art.31 ustawy o kontroli skarbowej w zw. z art.165 ustawy - Ordynacja podatkowa wszczyna postępowanie podatkowe w formie postanowienia. Postępowanie podatkowe będzie prowadzone zgodnie przepisami ustawy - Ordynacja podatkowa i kończone decyzją, o której mowa w art.24 pkt l ustawy o kontroli skarbowej.

2. POSTĘPOWANIA KONTROLNE W SPRAWACH KOŃCZONYCH WYNIKIEM KONTROLI (ART. 24 PKT 2).
Wynik kontroli, o którym mowa w art.24 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej nie ma charakteru decyzji i kontrolowanemu nie przysługuje w stosunku do niego odwołanie. W związku z powyższym nie wszczyna się postępowania podatkowego. Celem postępowania podatkowego jest bowiem wydanie decyzji, czyli aktu administracyjnego o charakterze władczym.
Zgodnie z art.13 ustawy o kontroli skarbowej wszczęcie postępowania kontrolnego następuje w formie postanowienia. W świetle przepisu art.31 ust.2 pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej postępowanie kontrolne w sprawach zakańczanych wynikiem kontroli należy stosować odpowiednio przepisu działu IV - Postępowanie podatkowe i działu VI – Kontrola podatkowa ustawy -- Ordynacja podatkowa.
Przebieg postępowania kontrolnego będzie analogiczny do opisanego w pkt l.
Po zakończeniu postępowania kontrolnego organ kontroli skarbowej wydaje wynik kontroli. Nie wydaje zaś postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego.

3. POSTĘPOWANIA KONTROLNE WSZCZĘTE I NIE ZAKOŃCZONE PRZED DNIEM WEJŚCIA W ŻYCIE USTAWY – ORDYNACJA PODATKOWA.
Zgodnie z art.25 §3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, postępowania kontrolne wszczęte przez organy kontroli skarbowej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na zasadach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art.6 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Powyższy przepis wprowadza tzw. zasadę bezpośredniego działania ustawy nowej, co oznacza, iż z dniem l stycznia 2003 r. postępowania kontrolne wszczęte a nie zakończone przez organy kontroli skarbowej będą prowadzone zgodnie z nowymi zasadami określonymi w ustawie o kontroli skarbowej i ustawie – Ordynacja podatkowa.
W szczególności należy w tych sprawach, niezależnie od etapu, na którym znajduje się. postępowanie kontrolne sporządzić nowe protokoły z przebiegu postępowania kontrolnego zgodne z art.290 i n. ustawy Ordynacja podatkowa.
Za wymogiem sporządzania nowego protokołu przemawia treść m. in.:
- art. 290 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa zgodnie z którym protokół nie może zawierać oceny prawnej sprawy będącej przedmiotem kontroli,
- art. 291 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa określający sposób zakończenia kontroli podatkowej. Powyższy przepis koresponduje z przedstawioną interpretacją sposobu prowadzenia postępowań kontrolnych w sprawach kończonych decyzjami.
Wszczęcie postępowania podatkowego uzależnione jest od zakończenia postępowania kontrolnego, do którego zgodnie z art.31 ust.2 pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej stosujemy wyłącznie przepisy o kontroli podatkowej, żaden z dokumentów sporządzanych na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o kontroli skarbowej nie spełnia wymogów określonych w ustawie Ordynacja podatkowa.
Niezbędne jest również zapewnienie kontrolowanemu wiedzy na jakim etapie znajduje się postępowanie oraz jakie posiada w związku z tym uprawnienia.

p.o. DYREKTORA
Departamentu Kontroli Skarbowej
dr Sylwester Zając
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Polityka finansowa Państwa, czy psucie Państwa wg ustawy o WKS ?
W ostatnich dniach czerwca uchwalona przez Parlament ustawa o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi do spraw finansów publicznych już tylko oczekuje na podpis Prezydenta. Czy Prezydent ją podpisze czy też uzna, że Sejm posunął się za daleko dowiemy się wkrótce.
Kontrowersyjny charakter tej ustawy był aż nadto widoczny w pracach Sejmowej Komisji Finansów Publicznych i jak powiedział przewodniczący Mieczysław Czerniawski cyt:..„ustawa jest bardzo ważna i poważna, a zarazem, jak wynika to z ilości poprawek, bardzo kontrowersyjna. Przypomnę, że do ustawy budżetowej zgłaszaliśmy 120-130 poprawek, tym razem przekroczyliśmy nawet budżet." / Biuletyn nr: 1810/IV Komisja: Komisja Finansów Publicznych /nr 171/ Data: 07-05-03/.

Zacznijmy od tego, że uchwalona ustawa o utworzeniu WKS zawiera zbyt wiele regulacji budzących niepokój zarówno podatników, jak i w środowiskach prawników i doradców podatkowych. Wystarczy wskazać na trzy kwestie :
- utworzenie wojewódzkich kolegów skarbowych ds. koordynacji,
- rozbudowanie uprawnień wywiadu skarbowego,
- utworzenie urzędów skarbowych właściwych w sprawach niektórych kategorii podatników.

Po pierwsze, utworzenie quasi instytucji pod nazwą wojewódzkie kolegia skarbowe, dalej zwane WKS, w posiedzeniach której ma brać udział wojewoda, jest przedsięwzięciem nieznanym ani konstytucjonalistom, ani specjalistom z zakresu administracji. Wydaje się być przedsięwzięciem z minionej epoki, nie mającym nic wspólnego z zasadami demokratycznego Państwa Prawa, przedsięwzięciem tworzącym gremium podejmujące istotne ustalenia, w bardzo istotnych sprawach, lecz gremium nieusadowione w strukturach administracyjnych Państwa. Utworzenie WKS w formie przewidzianej w projekcie wzbudza poważne wątpliwości, co do charakteru tych gremiów nie wyłączając wątpliwości konstytucyjnych. Gremia te bowiem nie są ani organami administracji rządowej ani organami doradczymi, a ich kompetencje uregulowane w ustawie określone zostały bardzo szeroko. Dotyczyć mają w szczególności działań konsolidacyjnych i koordynacyjnych w zakresie polityki finansowej Państwa, koordynację planów kontroli jak również inicjowanie i opiniowanie rozwiązań z zakresu prawa podatkowego. Zatem można zasadnie postawić tezę, iż ustawowo zostanie powołane gremium będące swego rodzaju spotkaniem koordynacyjnym o bardzo szerokich kompetencjach jednak bez zakreślonej przepisami prawa odpowiedzialności. W związku z tym, że dotykamy tu niezmiernie delikatnej materii oceny działań tego gremium z perspektywy konstytucyjnej, a jest rzeczą oczywistą, że WKS zajmować się będą konkretnymi podatnikami i konkretnymi działaniami organów skarbowych (typowanie podatników do kontroli) należy z całą mocą postawić pytanie jak to możliwe w demokratycznym państwie prawa, by zawieszone w próżni gremia o nieokreślonym statusie prawnym realizować miały zadania dotyczące konsolidacji i koordynacji działań w zakresie realizacji polityki finansowej Państwa na obszarze konkretnych województw. Uprawnionym jest także pytanie idące dalej, czy takie wmontowywanie w strukturę administracji państwa quasi instytucji pod nazwą WKS nie prowadzi do psucia Państwa i tworzenia pożywczej tkanki dla powstawania zjawisk koteryjno-korupcyjnych.

Zupełnie nieprzekonujące i niejasne były przedstawiane przez przedstawicieli rządu, argumenty uzasadniające powołanie WKS. Dlatego taki kształt WKS-ów w kontekście powierzonych im zadań implikuje pytania, tym razem do Pana Prezydenta:

- Dlaczego status Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych powołanych przecież do tak ważnych zadań nie został określony expressis verbis w ustawie je powołującej ?
- Dlaczego Wojewódzkie Kolegia Skarbowe nie zostały usytuowane w systemie organów państwa?
- Dlaczego w posiedzeniach Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych proponowany jest udział wojewody, który nie sprawuje zwierzchnictwa w stosunku do administracji podatkowej, a będzie niewątpliwie elementem ideologiczno-politycznym w tym gremium?
- Jakie będą kryteria typowania podmiotów do kontroli?
- Kto i w jaki sposób zapewni każdorazowe obiektywne stosowanie kryteriów wyboru podmiotów do kontroli?

Z kolei należy przypomnieć, że ani Urzędy Skarbowe, ani Urzędy Kontroli Skarbowej nie działają wg jednolitych zasad planowania i przygotowania kontroli, dlaczego więc, zamiast tworzyć WKS nie został do tej pory wdrożony kompleksowy program zasad planowania kontroli z uwzględnieniem strategii działania służb odpowiedzialnych za kontrolę podatkową w Polsce? Trzeba tutaj powiedzieć, że utworzenie WKS nie oznacza wdrożenia kompleksowego programu zasad planowania kontroli i strategii działania służb odpowiedzialnych za kontrolę podatkową w Polsce. Kompleksowy program kontroli wraz ze strategią działania służb kontrolnych stanowił podstawowy element modernizacji administracji podatkowej w Polsce. Program ten został przyjęty 6 sierpnia 2002 roku przez Radę Ministrów i miał być wdrożony w kwietniu 2003 roku w ramach programu PHARE 2002. System ten jak to wynika z informacji dot. przygotowań polskiej kontroli skarbowej do członkostwa w UE miał spowodować między innymi tę pożądaną skuteczność obiektywnego doboru podmiotów do kontroli opartego o analizę ryzyka, a także poprawę koordynacji działań kontrolnych między organami prowadzącymi kontrolę podatkową. W kontekście powstania WKS główny zarzut dotyczy więc wyboru drogi reform : zamiast systemu realizowanego i finansowanego w ramach PHARE, próbuje się stworzyć ciało nie tylko o niejasnym statusie prawnym – ale również bez odpowiedzialności za realizację tak ważnych zadań dla których mają zostać powołane. Ponieważ rzeczą bezsporną jest, że WKS-y będą zajmować się również konkretnymi podatnikami, co może wiązać się ze sferą konstytucyjnej gwarancji wolności obywatelskich - niezmiernie ważna okazuje się ocena działań tego tworu z perspektywy prawa konstytucyjnego. Pytam się więc Pana Prezydenta, czy biorąc pod uwagę powyższe niejasności warto upierać się przy koncepcji utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych? Czy warto wprowadzać polityczny nadzór nad administracją podatkową ?

Gdy do tego dodamy kolejny pomysł powołanie tzw. Urzędów Skarbowych w Sprawach Specjalnej Kategorii Podatników, w skrócie DUP, obraz jakby się dopełniał. Projektowana ustawa przewiduje, że Podatnicy obsługiwani przez te specjalne urzędy będą mogli być objęci kontrola skarbową tylko na podstawie upoważnienia wydanego przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej na wniosek naczelnika DUP, uprzednio zaaprobowanego przez WKS. A zatem o prowadzeniu kontroli skarbowej w podmiotach o obrotach powyżej 5 mln EURO w skali całego kraju decydować będzie jeden Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej. Jest to do nie pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawnego tym bardziej, że ten sam polityczny urzędnik będzie jednocześnie szefem wywiadu skarbowego. Zmiany w tym zakresie rząd uzasadniał koniecznością wprowadzenia kompleksowej obsługi wybranych grup podatników oraz kontroli polegającej na wykrywaniu przypadków nie wypełnienia powinności podatkowych przez te podmioty. Zastrzeżenia budzi rezultat takich kroków, bowiem oznacza to powrót do systemu funkcjonującego przed 1992 rokiem, kiedy to za kontrolę podatkową jak i wymiar podatków odpowiedzialne były komórki organizacyjne usytuowane w ramach tego samego urzędu skarbowego. System kontroli obowiązujący wówczas był poddany powszechnej krytyce i (co udowodniono) nie sprawdził się przede wszystkim właśnie z uwagi na wykonywanie funkcji kontrolnych i orzeczniczych przez komórki działające w ramach tego samego urzędu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że właśnie takie usytuowanie kontroli było jak wskazuje uzasadnienie do wprowadzenia w życie ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej główną przesłanką do wyodrębnienia instytucjonalnej kontroli z urzędów zajmujących się wymiarem podatków. Zarzut w kontekście proponowanych zmian w podmiotowym zakresie kontroli skupia się więc na piętnowaniu propozycji atawistycznych w systemie kontroli skarbowej. Cóż bowiem takiego się stało, że poprzez włączenie kontroli do wymiaru podatków wracamy do starego i skompromitowanego systemu? Dlaczego z takim uporem psuje się kontrolę skarbową? Dlaczego tak konsekwentnie doprowadza się do wydłużania procedur kontrolnych – czemu nie zaprzecza nawet odpowiedzialny za istniejący stan rzeczy Wiesław Ciesielski - Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, stwierdzając w trakcie obrad Komisji Finansów Publicznych iż: „cechą wspólną poprawek (...) jest chęć wyeliminowania spowolnienia wydawania decyzji podatkowych, które nastąpiło w pierwszym kwartale 2003 roku"?

Nie bez znaczenia dla negatywnej oceny tej ustawy jest także brak uszczegółowień co do zasad oraz procedur obsługi dużego podatnika, gdyż projekt ustawy ich nie zawiera. Jest to sprzeczne z wymogiem określenia zasad i procedur obsługi podatnika wynikającym z rządowego programu Modernizacji Administracji Podatkowej zgodnie z którym stworzona miała być tzw. Karta Praw i Obowiązków Podatników. Bez tych elementów ustawa jest nie do przyjęcia.

Następne istotne kwestie to wątpliwości co do właściwości tzw. „dużych urzędów skarbowych". Ustawą dokonano między innymi nowelizacji ustawy z dnia 21.06.1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. Nr 106, poz. 489 z późn. zm.), gdzie w art.5 ust.9a – 9c uregulowano kwestie terytorialnego zasięgu działania tzw. „dużych urzędów skarbowych", które obejmować będą terytorium całego województwa i będą właściwymi w zakresie niektórych kategorii podatników wykonując niektóre zadania przypisane urzędom skarbowym w art.5 ust.6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych. W art.5 ust.9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych wskazano kategorie podatników, których może objąć właściwość „dużych urzędów skarbowych" i tu następuje pierwsza wątpliwość. Mianowicie w zdaniu wstępnym wskazano, że wyznaczenie terytorialnego działania określonego urzędu skarbowego cyt. „może dotyczyć w szczególności" wskazanych dalej grup podatników. Oznacza to, że katalog takich podatników jest otwarty, a ponadto nie wszystkie z wymienionych w art.5 ust.9b grup podatników muszą być łącznie objęte właściwością „dużego urzędu skarbowego". Próżno jednakże szukać w którymkolwiek przepisie ustawy zasad i kryteriów oraz trybu, w jakim ma się odbywać wybór grup podatników obejmowanych właściwością „dużych urzędów skarbowych". W tym zakresie brak również delegacji ustawowej dla uregulowania tych kwestii w przepisach rangi podustawowej. Rodzi to uzasadnione obawy, iż wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania określonego urzędu skarbowego przez organ administracji zostanie dokonane bez wyraźnej podstawy prawnej ze wszystkimi tego skutkami prawnymi. Osobną kwestia jest zupełne pominięcie całkiem sporej kategorii podatników tj. osób fizycznych prowadzących działalność w rozmiarach przekraczających próg przychodów w wysokości 5 mln EURO. Ustawodawca, nie wiedzieć czemu, potraktował tych przedsiębiorców w sposób subkonstytucyjny, co wydaje się być nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego Państwa Prawnego.
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
.
Jedną z grup podatników, dla której właściwy ma być „duży urząd skarbowy", będą osoby prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, które w ostatnim roku podatkowym osiągnęły przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln EURO według kursu średniego ogłaszanego przez NBP na koniec roku podatkowego (art.5 ust.9b pkt.7 lit.a ustawy o urzędach i izbach skarbowych). Spełnienie tego warunku stwierdza się na podstawie danych wynikających z zatwierdzonego sprawozdania finansowego za ostatni rok podatkowy (art.5a ust.2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych). Zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego w odniesieniu do tych podatników następuje z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło przekroczenie ww. kwoty. W odniesieniu do omówionych wyżej uregulowań prawnych zupełnie niejasna staje się kwestia, jakie kategorie przychodów, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, mieszczą się w pojęciu „przychodów netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług" i czy możliwe jest pozyskanie wiarygodnych danych w tym zakresie ze sprawozdania finansowego.

Wątpliwości zawarte w powyższym pytaniu wynikają z faktu, że według przepisów o rachunkowości przychody netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług nie wyczerpują kategorii przychodów ujmowanych w sprawozdaniach finansowych. Stosownie do art.3 ust.1 pkt.19 ustawy o rachunkowości – przez pojęcie rzeczowych aktywów obrotowych rozumie się materiały nabyte w celu zużycia na własne potrzeby, wytworzone lub przetworzone przez jednostkę produkty gotowe (wyroby i usługi) zdatne do sprzedaży lub w toku produkcji, półprodukty oraz towary nabyte w celu odprzedaży w stanie nieprzetworzonym. I o ile nie jest istotne zrozumienie przyczyn, dla których wyłączono z kategorii przychodów decydujących o przekroczeniu limitu 5 mln EURO np. przychodów ze sprzedaży aktywów trwałych czy przychodów finansowych, o tyle niezrozumiałe jest pominięcie w art.5 ust.9b pkt.7 lit.a ustawy o urzędach i izbach skarbowych przychodów netto ze sprzedaży materiałów, które w rachunku zysków i strat ujmowane są łącznie z przychodami netto ze sprzedaży towarów w jednej pozycji. W tej sytuacji niemożliwe staje się stwierdzenie na podstawie danych wynikających ze sprawozdania finansowego, jak stanowi art.5a ust.2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, spełnienia warunku przekroczenia przychodów netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług kwoty 5 mln EURO.

Druga niejasność odnosi się do stosowania następujących przepisów ustawy o urzędach i izbach skarbowych :
1) Art.5a ust.1 pkt.2 normującego moment, w którym następuje zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego na właściwego wyłącznie w zakresie określonych kategorii podatników. Zgodnie z tym przepisem zmiana właściwości następuje z dniem 1 stycznia (chodzi zatem o rok podatkowy) drugiego roku następującego po roku (i tu wątpliwości: czy chodzi o rok podatkowy czy o rok kalendarzowy), w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w art.5 ust.9b pkt.7 lit.a.
2) Art.5a ust.2 określającego sposób stwierdzania warunku przekroczenia kwoty, o której mowa w art.5 ust.9b pkt.7 lit.a. Zgodnie z tym przepisem spełnienie tego warunku stwierdza się na podstawie danych wynikających z zatwierdzonego sprawozdania finansowego za ostatni rok podatkowy.

Nasuwa się tutaj przykład podatników, których rok podatkowy nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym, a wątpliwości ilustruje najlepiej poniższy przykład.

Przykład
Rok podatkowy dla podatnika trwa od 1 lipca 2002r. do 30 czerwca 2003r. Podatnik osiągnął w tak ustalonym roku podatkowym przychody netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości 12 mln EURO. Kwotę odpowiadającą równowartości 5 mln EURO podatnik przekroczył jednak już w miesiącu grudniu 2002r. Zatwierdzenie sprawozdania finansowego nastąpiło z zachowaniem terminu ustawowego w dniu 30 listopada 2003r.
W oparciu o powyższy przykład nasuwają się wątpliwości:
1) Czy zmiana właściwości następuje od dnia 1 stycznia 2004 r., który jest drugim rokiem kalendarzowym liczonym od roku kalendarzowego 2002, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty 5 mln EURO, czy też od dnia 1 stycznia 2005 r., który jest drugim rokiem kalendarzowym liczonym od roku podatkowego kończącego się w roku 2003, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty 5 mln EURO.
2) Gdyby zmiana właściwości miała nastąpić od dnia 1 stycznia 2004 r., to jakie znaczenie ma brak zatwierdzonego sprawozdania finansowego na dzień 15 października 2003 r., który jest terminem zawiadomienia o zmianie właściwości dotychczasowego naczelnika.

Inną grupą podatników, dla której właściwy ma być „duży urząd skarbowy", będą osoby prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, które powiązane są z nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego w sposób określony w art.5 ust.9b pkt.7 lit.b–d ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego w odniesieniu do tych podatników następuje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło ich włączenie do danej kategorii podatników. Ustawa nie określa jednak, w którym momencie następuje włączenie takich osób do danej kategorii podatników. Czy dla takiego włączenia wystarczające jest spełnianie warunków wskazanych w art.5 ust.9b pkt.7 lit.b–d ww. ustawy przez chociażby jeden dowolny dzień w roku, czy też spełnianie tych warunków ustalać należy według stanu na konkretny dzień. Ustawa nie reguluje również sytuacji, gdy osoba prawna nie posiada informacji np. na temat składu jej wspólników lub akcjonariuszy, a z powołanych wyżej przepisów wynika, że włączenie do danej kategorii podatników jest wynikiem istnienia pewnego obiektywnego stanu, a nie jest uzależnione od wiedzy na ten temat posiadanej przez podatnika.

Wskazane wyżej niejasności i braki w uregulowaniu niektórych kwestii należy rozpatrywać w kontekście obowiązków, jakimi obciążono podatników. To na nich spoczywa bowiem obowiązek stwierdzenia, czy spełniają warunki dla podlegania właściwości naczelników urzędów do spraw niektórych kategorii podatników. Zatem, czy można nakładać na podatników obowiązki, których on przy dołożeniu maksymalnej staranności nie jest w stanie poprawnie wypełnić.

Konsekwencje wszelkich błędów i pomyłek będących skutkiem nietrafnych, kolidujących z zasadami demokratycznego państwa prawnego bądź nieprecyzyjnych przepisów o wątpliwej jakości legislacyjnej są trudne do oszacowania. Należy wskazać chociażby na art. 247 §1 pkt.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.), zgodnie z którym organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.

Z kolei wywiad skarbowy uzyska nowe uprawnienia, podobne do służb specjalnych i zarazem będzie mógł działać swobodniej niż te służby. W tym zakresie największe zastrzeżenia dotyczą proponowanego modelu działań kontroli skarbowej, w ramach którego tworzy się „wywiad skarbowy" o dużych możliwościach operacyjnych rozpoznawczych możliwych do wykorzystania informacji o osobach oraz dochodach w celu ustalania należności podatkowych. Tego typu prewencyjne działania wywiadu skarbowego, przy jednoczesnym braku sądowej kontroli użycia środków operacyjnych nie są rozwiązaniem dobrym, a jedynie próbą prawnego usankcjonowania możliwości pełnej inwigilacji obywateli. Należy jednak przyznać, iż niektóre rozwiązania dotyczące wywiadu skarbowego mające np. służyć wykrywaniu i ściganiu przestępstw przy użyciu środków operacyjnych są potrzebne, natomiast zastrzeżenia budzi jedynie zakres nie kontrolowanej sądownie swobody użycia środków ingerujących w prawa i wolności obywatelskie. Niekontrolowana swoboda pracowników wywiadu skarbowego w podejmowaniu nieograniczonego zakresu czynności wywiadu skarbowego jest nieadekwatna wobec sfer dobra chronionego jakimi są prawa i wolności osobiste obywateli. Należy wprost powiedzieć, że wywiad skarbowy otrzymuje uprawnienia do wykonywania działań operacyjnych identycznych do uprawnień posiadanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu oraz Policję. Tym samym wywiad skarbowy staje się służbą specjalną i wpisanie go do katalogu służb specjalnych jest sprawą oczywistą. Nie jest też jasne dlaczego Sejm odrzucił poprawki dotyczące wymagań wobec osób nadzorujących pracę wywiadu skarbowego wymienionych w art.5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z 1999 r. Nr 38, poz. 360 i z 2000 r. Nr 48, poz. 553). W tej sytuacji może staje się jasne dlaczego Sejm nie poddał wywiadu skarbowego nadzorowi sejmowej komisji ds. służb specjalnych mimo, iż nowe przepisy umożliwią wywiadowi stosowanie podsłuchu i nagrywanie rozmów telefonicznych, kontrolę korespondencji, rejestrację obrazu i dźwięku oraz tzw. kontrolę operacyjną w wyniku której zebrane materiały nie będą przedstawiane podatnikowi celem zapoznania się z nimi. Zdziwienie budzi, iż pomysły te są realizowane równolegle z dramatyczną walką o naprawą finansów Państwa, walką o realizację programu przedsiębiorczość-rozwój—praca, wszystko to dzieje tak jakby wbrew sprawności funkcjonowania instytucji Państwa. Z całą pewnością takie relacje Państwo - Obywatel, jak i relacje fiskus - podatnik, nie mogą być kształtowane w sposób zaproponowany w ustawie o wojewódzkich kolegiach skarbowych.

Podniesione uwagi każą się zastanowić nad spełnianiem przez wskazane przepisy tak konstytucyjnej zasady Państwa Prawnego jak i zasady poprawnej legislacji. Niejasność i wieloznaczność przepisów oznacza dla podatników niepewność sytuacji prawnej, niosąc dla nich wysokie (karalne) ryzyko, a po stronie organów podatkowych może oznaczać wielokierunkowość interpretacji i - w konsekwencji - doprowadzić do arbitralnych rozstrzygnięć. Powoływanie zaś gremiów o nieokreślonym charakterze prawnym wydaje się być wręcz akademickim przykładem psucia Państwa.

Barbara Marianowska
Poseł RP na Sejm IV kadencji
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry
Faktury „medialne” - niekonstytucyjne rozporządzenie, czy „epidemia znikających wyrazów” ?
Przepis art.19 ust.3 pkt.1) ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r. nr 11 poz.50, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, stanowi iż „Obniżenie kwoty podatku należnego, (...), następuje (...) nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę (...), i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny (...)". Jednocześnie, zgodnie z przepisem §40 ust.4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2002 r. nr 27 poz.268, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r., „W przypadku nabycia towarów i usług wymienionych w ust. 3 (tzw. faktury „medialne" - przyp. mój) za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę, uważa się miesiąc, w którym przypada termin płatności określony w tej fakturze".

Ten ostatni przepis budził powszechną krytykę za tworzenie fikcji prawnej polegającej na tym, że termin otrzymania faktury tzw. „medialnej" (faktury w zakresie dostaw energii elektrycznej i cieplnej, gazu przewodowego, usług telekomunikacyjnych, etc.) przyjmowany do rozliczeń podatku od towarów i usług był terminem „wirtualnym", pozostającym w oderwaniu od faktycznej daty otrzymania tejże faktury przez podatnika. Być może ta krytyka stała się asumptem do nowelizacji omawianego przepisu, który z dniem 1 stycznia 2003 r. otrzymał brzmienie : „Podatnik, który otrzymał fakturę potwierdzającą nabycie towarów i usług wymienionych w ust. 3, może obniżyć podatek należny o podatek naliczony określony w tej fakturze w miesiącu, w którym przypada termin płatności określony w tej fakturze (...)".

Niestety nowelizacja ta doprowadziła do niedopuszczalnego w tym trybie ograniczenia praw podatnika. Mianowicie, w poprzednim stanie prawnym - pomimo kontrowersyjności przepisu §40 ust.4 rozporządzenia - podatnik miał prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony na ogólnych zasadach określonych przepisem art.19 ust.3 pkt.1) ustawy, to jest w miesiącu otrzymania faktury (data płatności) oraz miesiącu następnym. Znowelizowany przepis rozporządzenia ogranicza ten termin do jednego miesiąca (tylko miesiąc, w którym przypada termin płatności). Zgodnie z brzmieniem art.217 Konstytucji RP szeroko rozumiane nakładanie podatków następować może wyłącznie w drodze ustawy, a jeśli nawet materia ta regulowana jest przepisami rozporządzenia to, w myśl przepisu art.92 ust.1 Konstytucji, wskazany w tejże Konstytucji organ może wydać rozporządzenie jedynie na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Ponadto upoważnienie to powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania, a co najważniejsze - wytyczne dotyczące treści aktu.

Ustawa zawiera, co prawda, w art.19 ust.5 upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia, "(...) innych niż określone w ust.3 terminy obniżenia kwoty podatku należnego, o której mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności specyfikę wykonywania niektórych czynności oraz stosowane techniki dokumentowania rozliczeń w obrocie gospodarczym". Jednakże zawarte w treści tego przepisu wytyczne dotyczące treści rozporządzenia określają w sposób absolutnie jednoznaczny zakres uprawnień organu, który je wydaje. Mianowicie, organ ten może jedynie dostosować terminy odliczenia do specyfiki wykonywania niektórych czynności oraz do stosowanych technik dokumentowania rozliczeń. Zatem jest to uprawnienie o charakterze czysto technicznym, a nie uprawnienie do ingerowania w sferę praw podatnika zastrzeżonych wyłącznie dla ustawy, do których to praw należy bez wątpienia - określone przepisem art.19 ust.3 pkt.1) - prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w rozliczeniu za miesiąc otrzymania faktury lub miesiąc następny. Ograniczenie tego terminu wyłącznie do jednego miesiąca oznacza, że Minister Finansów nowelizując przepis §40 ust.4 rozporządzenia przekroczył granice delegacji ustawowej, zatem przepis ten wydany został z obrazą art.92 Konstytucji RP - również art.217 tejże.

Możliwe jest również, iż obecne brzmienie omawianego przepisu nie wyraża intencji prawodawcy, a jest jedynie wynikiem prozaicznego błędu legislacyjnego popełnionego w trakcie przygotowywania nowelizacji ; np. stosowny fragment projektowanego przepisu §40 ust.4 miał brzmieć „Podatnik, który otrzymał fakturę potwierdzającą nabycie towarów i usług wymienionych w ust.3, może obniżyć podatek należny o podatek naliczony określony w tej fakturze w miesiącu, w którym przypada termin płatności określony w tej fakturze LUB MIESIĄCU NASTĘPNYM (WYRÓŻNIENIE - moje) (...)", a osoba przepisująca „na czysto" tekst rozporządzenia nowelizującego „zjadła" wyrazy „LUB MIESIĄCU NASTĘPNYM". Czyżby oznaczało to początek tytułowej „epidemii znikających wyrazów" - (por. ustalenia Sejmowej Komisji Śledczej) ?

Niezależnie od powyższego omawiany przepis budzi jeszcze inne wątpliwości. Otóż, rozporządzenie zmieniające (rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2002 r. - Dz.U. z 2002 r. Nr 216 poz.1828) nie zawiera przepisów intertemporalnych. W związku z tym uprawnione jest pytanie, czy znowelizowany przepis dotyczy również faktur „medialnych", których termin płatności przypadał w grudniu ub.r., tj. jeszcze pod rządami rozporządzenia w „starym" brzmieniu ? Czy obowiązuje zatem zakaz pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur, o których mowa wyżej, w rozliczeniu za styczeń 2003 r. ? Wydaje się, iż na pytania te odpowiedzieć należy przecząco, albowiem znowelizowany przepis dotyczyć może jedynie faktur, których termin płatności przypada po dniu 1 stycznia 2003 r., zatem faktury z grudniowym terminem płatności uznać należy za otrzymane w grudniu ub.r. i w związku z tym podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w miesiącu otrzymania (grudzień) lub miesiącu następnym (styczeń). Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby złamanie zasady „lex retro non agit", co jest niedopuszczalne.

Jerzy Andrzej Tomczak
komentarzy (0)  |  dodaj komentarz  |  ▲ do góry

Redaguje zespół : Renata Romanowska, Jerzy Andrzej Tomczak
Adres redakcji : 90-539 Łódź, ul. Żwirki 17, e-mail : taxpage@doradcypodatkowi.pl

Wydawca: Centrum Doradztwa Podatkowego "ROMANOWSKA & TOMCZAK" s.c.
               90-539 Łódź, ul. Żwirki 17, e-mail : rom-tom@doradcypodatkowi.pl

ISSN 1644-1605  © Copyright by "ROMANOWSKA & TOMCZAK". Wszelkie prawa zastrzeżone.

Artykuły zamieszczone w biuletynie "TAX PAGE" zawierają wyłącznie poglądy ich autorów i nie stanowią obowiązującej wykładni prawa.

 

Login:
Hasło:
Chcę otrzymywać bezpłatnie kolejne numery biuletynu na zasadach określonych w Regulaminie
Rezygnuje
Czy wszyscy podatnicy zdążą przygotować się do JPK?